पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः ३४.
एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् ३४.
उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः॥ ३४.
उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् ३४.
उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे ३४.
त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि॥ ३४.
एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा ३४.
किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना ३४.
भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः ३४.
कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् ३४.
तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः ३४.
कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा ३४.
ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् ३४.
यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः ३४.
विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया ३४.
किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि ३४.
त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः॥ ३४.
एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी ३४.
वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः ३४.
स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः ३४.
एवं विमृश्य च तदा गिरिजां विहाय श्रीशंकरः परमकारुणिकस्तदानीम् ३४.
निर्गतं शंकरं दृष्ट्वा सर्वे कैलासवासिनः ३४.
छत्रं भृंगी समादाय जगाम तस्य पृष्ठतः ३४.
ताभ्यां युक्तस्तदा नंदी पृष्ठतोऽन्वगमत्सुधीः ३४.
शोभमानो महादेव एभिः सर्वैः सुशोभनैः ३४.
सखीभिर्बहुभिस्तत्र तथान्याभिः सुसंवृता ३४.
ततो दूरं गतः शंभुर्विसृज्य च गणांस्तदा ३४.
भृंगिणं नंदिनं चंडं सोमनंदिनमेव च ३४.
विसृज्य च महादेव एक एव महातपाः ३४.
काश्मीररत्नोपलसिद्धरत्नवैदूर्यचित्रं सुधया परिष्कृतम् ३४.