का क्रीडा हि त्वया भाव्या वद शीघ्रं ममाग्रतः ३४.
द्यूतक्रीडा महादेव दृश्यते विविधात्र च ३४.
इत्येवमुक्त्वो परतं सती भृशमुवाच वाक्यं कुपिता ऋषिं प्रति ३४.
त्वं ब्रह्मपुत्रोऽसि मुनिर्मनीषिणां शास्ता हि वाक्यं विविधैः प्रसिद्धैः ३४.
एवमुक्तस्तदा देव्या नारदो देवदर्शनः ३४.
द्यूतं न जानामि न चाश्रयामि ह्यहं तपस्वी शिवकिंकरश्च कथं च मां पृच्छसि राजकन्यके योगीश्वराणां परमं पवित्रे॥ ३४.
निशम्य वाक्यं गिरिजा सती तदा ह्युवाच वाक्यं च विहस्य तं प्रति ३४.
इत्येवमुक्त्वा गिरिराजकन्यका जग्राह चाक्षान्भुवनैकसुंदरी ३४.
तौ दंपती क्रीडया सज्जमानौ दृष्टौ तदा ऋषिणा नारदेन ३४.
सखीजनेन संवीता तदा द्यूतपरा सती ३४.
स पणं च तदा चक्रे छलेन महता वृतः ३४.
नारदोऽस्याः शिवेनाथ उपहासकरोऽभवत् ३४.
नारदस्य दुरुक्तैश्च कुपिता पार्वती भृशम् ३४.
तथा शिरोमणी चैव तरले च मनोहरे दृष्टं हरेण च पुनः पुनर्द्यूतमकारयत्॥ ३४.
तथा गिरिजया प्रोक्तः शंकरो लोकशंकरः ३४.
क्रियते च त्वया शंभो कः पणो हि तदुच्यताम् ३४.
मया पणोऽयं क्रियते भवानि त्वदर्थमेतच्च विभूषणं महत् ३४.
इदमेव त्वया तन्वि मां जित्वा गृह्यतां सुखम् ३४.
एवं विक्रीडमानौ तावक्षविद्याविशारदौ ३४.
प्रहस्य गौरी प्रोवाच शंकरं त्वतिसुंदरी ३४.
तदा महेशः प्रहसन्सत्यं वाक्यमुवाच ह ३४.
अजेयोऽहं प्राणिनां सर्वथैव तस्मान्न वाच्यं तु वोच हि साध्वि ३४.
तदाम्बिकाह स्वपतिं महेशं मया जितोऽस्यद्य न विस्मयोऽत्र जितोऽसि त्वं न संदेहस्त्वं न जानासि शंकर॥ ३४.
एवं प्रहस्य रुचिरं गिरिजा तु शंभुं सा प्रेक्ष्या नर्मवचसा स तयाभिभूतः ३४.
अजेयोऽहं विशालाक्षि तव नास्त्यत्र संशयः ३४.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच च विहस्य सा ३४.
मयैकया जितोऽसि त्वं द्यूतेन विमलेन हि ॥ ३४.
एवं विवदमानौ तौ दंपती परमेश्वरौ ३४.
आकर्णयाऽऽकर्णविशालनेत्रे वाक्यं तदेकं जगदेकमंगलम् ३४.
अजितो हि महादेवो देवानां परमो गुरुः ३४.