ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः ३२.
ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् ३२.
पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना ३२.
नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे ३२.
त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा ३२.
किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः ३२.
एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् ३२.
मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः ३२.
एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः ३२.
किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः ३२.
एवं विज्ञापितस्तेन ह्युवाच परमेश्वरः ३२.
भक्षणार्थं तव विभो सोऽयं क्रूरोऽधुनाऽऽगतः ३२.
बहूनां क्षेममन्विच्छंस्तवार्थेऽन्हं विशेषतः॥ ३२.
ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठा लोकसंहारकारकाः वाक्यं निशम्य रुद्रस्य श्वेतो वचनमब्रवीत्॥ ३२.
कालेनैव हि लोकोऽयं पुण्यमाचरते सदा ३२.
उपासनारताः केचिज्ज्ञानिनो हि तथा परे ३२.
कालो हि हर्ता च चराचराणां तथा ह्यसौ पालकोऽप्यद्वितीयः ३२.
यदि सृष्टिपरोऽसि त्वं कालं जीवय सत्वरम् ३२.
तर्ह्येवं कुरु शंभो त्वं कालस्य च महात्मनः ३२.
इति विज्ञापितस्तेन राज्ञा शंभुः प्रतापिना ३२.
शंभुः प्रहस्याथ तदा महेशः संजीवयामास पिनाकपाणिः ३२.
उपस्थितोऽसौ त्वथ लज्जमानस्तुष्टाव देवं वृषभध्वजं तम् ३२.
कालांतक त्रिपुरेश त्रिपुरांतकर प्रभो ३२.
दक्षयज्ञविनाशश्च कृतो हि परमाद्भुतः ३२.
ग्रसितं तत्त्वया शंभो अन्येषामपि दुर्द्धरम् ३२.
लयनाल्लिंगमित्युक्तं सर्वैरपि सुरा सुरैः ३२.
लिंगस्य देवदेवस्य महिमानं परस्य च नमस्ते शितिकण्ठाय नमस्तस्मै कपर्दिने॥ ३२.
नमोनमः कारणकारणाय ते नमोनमो मंगलमंगलात्मने ३२.
त्वमेव सर्वं जगदेवबंधो वेदांतवेद्योऽसि महानुभावः ३२.
त्वं पासि लुंपसि जगत्त्रितयं महेश स्रष्टासि भूतपतिरेव न कश्चिदन्यः॥ ३२.