त्राहित्राहि महादेव रेतसो जगतः पते॥ २७.
ब्रह्मणा तु स्तुतो यावत्तावद्देवो वृषध्वजः २७.
दृष्टस्तदानीं जगदेकबंधुर्महात्मभिर्देववरैः सुपूजितः २७.
स्तुवतां चैव देवानामुवाच परमेश्वरः २७.
वमनं वै भवद्भिश्च कार्यमद्यैव भोःसुराः वेमुः सर्वे तदा विप्रास्तद्रेतः शंकरस्य च॥ २७.
ऐकपद्येन तद्रेतो महापर्वतसन्निभम् २७.
सर्वे च सुखिनो जाता इंद्राद्या देवतागणाः २७.
तेनाग्निनापि चोक्तस्तु शंकरो लोकशंकरः २७.
तद्ब्रूहि मे प्रभोऽद्य त्वं येनाहं सर्वदा सुखी २७.
तदोवाच शिवः साक्षाद्देवानामिह श्रृण्वताम् २७.
उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् २७.
ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः २७.
तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा २७.
तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः २७.
दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः २७.
तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्॥ २७.
नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि॥ २७.
ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति २७.
तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः २७.
एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् २७.
षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः २७.
शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः २७.
उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा २७.
जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः २७.
शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्॥ २७.
नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् २७.
तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः २७.
अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः॥ २७.
तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः॥ २७.
एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु २७.