दुर्लभोहि तदा शंभुः प्राणिनां गृहमिच्छताम् २१.
तदोवाच महातेजा हिमवान्स्वसुतां प्रति त्वया प्राप्तुमशक्यो हि तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज॥ २१.
सा बाष्पपूरितेनैव कंठेन स्वसुतां प्रति २१.
तदा प्रहस्य चोवाच मातरं प्रति पार्वती २१.
अत्रैव तं समानीय वरयामि विचक्षणम् २१.
सुखरूपं परित्यज्य गिरिजा च मनस्विनी २१.
जया च विजया चैव माधवी च सुलोचना २१.
प्रम्लोचा सुभगा श्यामा चित्रांगी चारुणी स्वधा उपासांचक्रिरे सा च देवगर्भा च भामिनी॥ २१.
तपसा परमोग्रेण चरंती चारुहासिनी तत्रैव वेदिं कृत्वा च तस्योपरि सुसंस्थिता॥ २१.
त्यक्त्वा जलाशनं बाला पर्णादा ह्यभवच्च सा २१.
शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा २१.
वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः॥ २१.
एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती २१.
परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला २१.
एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै २१.
सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् २१.
क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः २१.
भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते २१.
किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे २१.
गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते २१.
तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती २१.
एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता २१.
पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया २१.
विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः २१.
सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा २१.
तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि २१.
तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्॥ २१.
संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः॥ २१.
गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता २१.
तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् २१-