भूयः स माहिषं रूपमास्थायासुरमायया
अथ देवैमुनींद्रैश्च चोदितो गौतमो मुनिः
त्वयि सर्वस्य जगतः प्राणशक्तिः परा मता
किमेतदद्य मोहाय युद्धमारभ्यते त्वया
भिन्नानामस्य देहानामुपसंहरणात्तव 1.3.1.11.
अन्यथा तृणकल्पस्य शत्रोरस्य निबर्हणे
स्वशक्तिमवसंस्तभ्य समाकर्षयतां रिपोः
इति स्म बोधितातेन पुरा भगवती तदा
अनेकगिरिसंकाशं देव्या विग्रहमात्मनः
निष्पिष्टो विलुठन्क्रोशन्नाक्रांतश्च परिस्फुरन्
त्रिशूलमुखभिन्नांगरक्तधारासमुद्धतः
अथ खड्गेन तीक्ष्णेन कर्तयित्वा च तच्छिरः
दुर्गां सिद्धाश्च गन्धर्वाः प्रशशंसुर्महर्षयः प्रणतः प्रांजलिर्देवीं तुष्टाव विबुधाधिपः
भक्तिः श्रद्धा च भजतां शक्तिश्चासि त्वमंबिके 1.3.1.11.
एकैव विश्वरूपा त्वं नामभेदेर्निगद्यसे
नियुज्य शत्रुं निर्भिद्य शिवा ज्ञेया प्रकाशसे
छिन्नमेतस्य तु शिरः सजीवमिव लक्ष्यते
आक्रम्य तव तिष्ठन्त्या रूपमेव सदास्तु नः
शूलघण्टांकुशकशाकपालकुलिशादिभिः
आपूरिता त्वमेवांब सर्वशत्रून्निहंसि नः
त्वज्जितारातयः सर्वे विविधायुधवाहनाः
क्षणेन दग्धवीर्याः स्युस्त्वत्प्रसादविवर्जिताः
त्रिलोकनाथतां प्राप्तः प्रथते कीर्तिमण्डितः
न शत्रुभ्यो भयं किंचिद्भवेद्विजयशालिनाम् 1.3.1.11.
पूज्यतामिष्टसिद्ध्यर्थं देवैर्भृत्यैश्च सर्वदा
सगणाः प्रतिपूज्यंतां सर्वस्थानेषु सर्वदा
तव भक्तैः सदा पूज्यस्त्वत्प्रमादात्त्वदग्रतः
तथेति वरदा देवी ससर्ज च दिवं प्रति
संस्थाप्य मातृभिः सार्धं स्थानरक्षणमातनोत्
महिषस्य शिरोऽपश्यद्विकृतं खङ्गधारया