शिवप्रसादात्सकलं द्वैताद्वैतमवाप ह तत्सर्वं प्राप्नुवंतीह शिवार्चनरता नराः॥ ८.
येऽर्चयंति शिवं नित्यं लिंगरूपिणमेव च तं शिवं प्राप्नुवंत्येव सर्वदुःखोपनाशनम्॥ ८.
पशवोऽपि परं याताः किं पुनर्मानुषादयः॥ ८.
ये द्विजा ब्रह्मचर्येण तपः परममास्थिताः ८.
ज्योतिष्टोमो वाजपेयो ह्यतिरात्रादयो ह्यमी ८.
तत्र स्वर्गसुखं भुक्त्वा पुण्यक्षयकरं महत् ८.
पतितानां च संसारे दैवाद्बुद्धिः प्रजायते ८.
यथा सत्त्वं संभवति सत्त्वयुक्तभवं नराः ८.
एवं संसारचक्रेऽस्मिन्भ्रमिता बहवो जनाः ८.
शिवध्यानपराणां च नराणां यतचेतसाम् ८.
मायानिरसनात्सद्यो नश्यत्येव गुणत्रयम् ८.
तस्माल्लिङ्गार्चनं भाव्यं सर्वेषामपि देहिनाम् ८.
पुरा भवद्भिः पृष्टोऽहं लिङ्गरूपी कथं शिवः ८.
कथं गरं भक्षितवाञ्छिवो लोकमहेश्वरः ८.
एकदा तु सभामध्य आस्थितो देवराट् स्वयम् ९.
अप्सरोगणसंवीतो गंधर्वैश्च पुरस्कृतः ९.
तदा शिष्यैः परिवृतो देवराजगुरुः सुधीः ९.
तं दृष्ट्वा सहसा देवाः प्रणेमुः समुपस्थिताः ९.
नोवाच किंचिद्दुर्मेधावचो मानुपुरःसरम् ९.
शक्रं प्रमत्तं ज्ञात्वाथ मदाद्राज्यस्य दुर्मतिम् ९.
गते देवगुरौ तस्मिन्विमनस्काऽभवन्सुराः ९.
गांधर्वस्या वसाने तु लब्धसंज्ञो हरिः सुरान् ९.
तदैव नारदेनोक्तः शक्रो देवाधिपस्तथा ९.
गुरोरवज्ञया राज्यं गतं ते बलसूदन ९.
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः आगच्छत्त्वरया शक्रो गुरोर्गेहमतंद्रितः॥ ९.
पृष्ट्वा तारां प्रणम्यादौ क्व गतो हि महातपाः ९.
तदा चिंतान्वितो भूत्वा शक्रः स्वगृहमाव्रजत् ९.
अभवन्सर्वदुःखार्थे शक्रस्य च महात्मनः ९.
ययौ दैत्यैः परिवृतः पातालादमरावतीम् ९.
देवाः पराजिता दैत्यै राज्यं शक्रस्य तत्क्षणात् ९.