अथ तं वीक्ष्य स मुनिः सनारुरुपजंघनिम्
प्राणितव्येऽत्र को हेतुर्मच्छिशोरुपजंघनेः
इति यावत्स संधत्ते धियं तज्जीवितैकिकाम् 4.2.94.
आनिनाय च तत्रैव सोप्य नन्निर्गतस्ततः
मृदु हस्ततलेनैव यावत्खनति वै मुनिः
सनारुणाथ तल्लिंगं तेन तत्र समर्चितम्
अमृतेश्वरनामेदं लिंगमानंदकानने
अमृतेशं समभ्यर्च्य जीवत्पुत्रः स वै मुनिः
तदाप्रभृति तल्लिंगममृतेशं मुनीश्वर
अमृतेश्वर संस्पर्शान्मृता जीवंति तत्क्षणात्
अमृतेश समं लिंगं नास्ति क्वापि महीतले
अमृतेश्वर नामापि ये काश्यां परिगृह्णते
मुनेऽन्यच्च महालिंगं करुणेश्वरसंज्ञितम् 4.2.94.
दर्शनात्तस्य लिंगस्य महाकारुणिकस्य वै
स्नातव्यं मणिकर्ण्यां च द्रष्टव्यः करुणेश्वरः
सोमवासरमासाद्य एकभक्तव्रतं चरेत्
तेन व्रतेन संतुष्टः करुणेशः कदाचन
तत्पत्रैस्तत्फलैर्वापि संपूज्यः करुणेश्वरः
तेनार्च्यः करुणावृक्षो देवेशः प्रीयतामिति
प्रसन्नः करुणेशोत्र तस्य दास्यति वांछितम्
इति ते करुणेशस्य महिमोक्तो महत्तरः
मोक्षद्वारेश्वरं चैव स्वर्गद्वोरेश्वरं तथा
ज्योतीरूपेश्वरं लिंगं काश्यामन्यत्प्रकाशते 4.2.94.
चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं परम्
यदा भागीरथी गंगा तत्र प्राप्ता सरिद्वरा
पुरा विष्णौ तपत्यत्र तल्लिंगं स्वयमेव हि
चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं तदा
एतेष्वपि च लिंगेषु चतुर्दशसु सत्तम
ओंकारादीनि लिंगानि यान्युक्तानि चतुर्दश
षदत्रिंशत्तत्त्वरूपोसौ लिगेष्वेषु सदाशिवः