नर्मदापि प्रहृष्टासीत्पावित्र्यं प्राप्य चाद्भुतम्
वाक्यं मृकंडजमुनेस्तेपि श्रुत्वा मुनीश्वराः
पापकंचुकमुत्सृज्य प्राप्स्यति ज्ञानमुत्तमम् ।। 4.2.92.
स्कंद उवाच । । अमृतेशमुखादीनि यन्नामाप्यमृतप्रदम्
पुरा सनारु नामासीन्मुनिरत्र गृहाश्रमी
लिंगपूजारतो नित्यं नित्यं तीर्थाप्रतिग्रही
स कदाचिद्गतोरण्यं तत्र दष्टः पृदाकुना
सनारुणा समुच्छ्वस्य नीतः स उपजंघनिः
तत्रासीच्छ्रीफलाकारं लिंगमेकं सुगुप्तवत्
सर्पदष्टस्य संस्कारः कथं भवति चेति वै
अथ तं वीक्ष्य स मुनिः सनारुरुपजंघनिम्
प्राणितव्येऽत्र को हेतुर्मच्छिशोरुपजंघनेः
इति यावत्स संधत्ते धियं तज्जीवितैकिकाम् 4.2.94.
आनिनाय च तत्रैव सोप्य नन्निर्गतस्ततः
मृदु हस्ततलेनैव यावत्खनति वै मुनिः
सनारुणाथ तल्लिंगं तेन तत्र समर्चितम्
अमृतेश्वरनामेदं लिंगमानंदकानने
अमृतेशं समभ्यर्च्य जीवत्पुत्रः स वै मुनिः
तदाप्रभृति तल्लिंगममृतेशं मुनीश्वर
अमृतेश्वर संस्पर्शान्मृता जीवंति तत्क्षणात्
अमृतेश समं लिंगं नास्ति क्वापि महीतले
अमृतेश्वर नामापि ये काश्यां परिगृह्णते
मुनेऽन्यच्च महालिंगं करुणेश्वरसंज्ञितम् 4.2.94.
दर्शनात्तस्य लिंगस्य महाकारुणिकस्य वै
स्नातव्यं मणिकर्ण्यां च द्रष्टव्यः करुणेश्वरः
सोमवासरमासाद्य एकभक्तव्रतं चरेत्
तेन व्रतेन संतुष्टः करुणेशः कदाचन
तत्पत्रैस्तत्फलैर्वापि संपूज्यः करुणेश्वरः
तेनार्च्यः करुणावृक्षो देवेशः प्रीयतामिति
प्रसन्नः करुणेशोत्र तस्य दास्यति वांछितम्