स च चक्रं समागच्छद्दृष्ट्वा सस्मार शंकरम् कंठमासाद्यवीरस्य सम्यग्जातं सुदर्शनम्
तेन चक्रेण शुशुभे नितरां स गणेश्वरः
ततः सुदर्शनं दृष्ट्वा तत्कंठाभरणं हरिः
सनंदकं करं तस्य प्रोद्यतं मधुविद्विषः
अभ्यधावच्च वेगेन गृहीत्वा शूलमुज्ज्वलम्
वारितो गणराजः स मा कार्षीः साहसं त्विति
प्राप्य दक्षं विनद्योच्चैर्धिक्त्वामीश्वरनिंदकम् स कथं सेश्वरं कर्म न कुर्याद्दक्षतांदधत्
येनास्येन पवित्रेण भवता निंदितः शिवः
इत्युक्त्वा तस्य दक्षस्य हरपारुष्यभाषिणः ।। 4.2.89.
ततस्त्वदितिमुख्यानां मिलितानां महोत्सवे
वेणीदंडाश्च कासांचित्तेनच्छिन्ना महारुषा
नासापुटांस्तथान्यासां पाटयामास पार्षदः
ये ये निनिंदुर्देवेशं ये ये च शुश्रुवुस्तदा
केचिदुल्लंबिता यूपे पाशयित्वा दृढं गले
द्विजराजश्च धर्मश्च भृगुमारीचिमुख्यकाः
एते जामातरस्तस्य यतो दक्षस्य दुर्धियः
तानि कुंडानि ते यूपास्ते स्तंभाः स च मंडपः
ते च वै यज्ञसंभारास्ते ते यज्ञप्रवर्तकाः
स्तोकेनैव हि कालेन यथर्धिः परवंचनात् 4.2.89.
विधीरितमिति श्रुत्वा स्मित्वा देवो महेश्वरः 4.2.89.
काश्यां लिंगप्रतिष्ठायैः कृताऽत्र सुकृतात्मभिः 4.2.89.
स्तुत्वा नानाविधैः स्तोत्रैः प्रसन्नं वीक्ष्य शंकरम् 4.2.89.
श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं दक्षेश्वरसमुद्भवम्
यस्य स्मरणमात्रेण महापातकसंक्षयः
अस्य वाराहकल्पस्य प्रवेशे मुनिपुंगवैः
मार्कंडेय उवाच शृणुध्वं मुनयः सर्वे संति नद्यः परःशतम्
सर्वाभ्योपि नदीभ्यश्च श्रेष्ठाः सर्वाः समुद्रगाः
गंगा च यमुनाचाथ नर्मदा च सरस्वती
ऋग्वेदमूर्तिर्गंगा स्याद्यमुना च यजुर्ध्रुवम्
गंगा सर्वसरिद्योनिः समुद्रस्यापि पूरणी