पुनः स नारदोऽगस्त्य देव्याः प्राक्समुपागतः
दृष्ट्वा स नारदः शंभुं नंदिना सह संकथाम्
उपाविशच्च शैलादि विसृष्टासनमुत्तमम्
आकारेणैव सर्वज्ञस्तद्वृत्तांतं विवेद ह
शरारिणां स्थितिरियमुत्पत्तिप्रलयात्मिका
दृश्यं विनश्वरं सर्वं विशेषाद्यदनीश्वरम्
अभाविनो हि भावस्य भावः क्वापि न संभवेत्
शंभूदीरितमाकर्ण्य स इत्थं मुनिपुंगवः
अवश्यमेव यद्भाव्यं तद्भूतं नात्र संशयः
नापचीयेत ते किंचिन्नोपचीयेत तत्त्वतः 4.2.89.
अहो वराकः संसारः क्व भविष्यत्यनीश्वरः
यतः प्रजापतिर्दक्षो न त्वामाहूतवान्क्रतौ
तव रीढां करिष्यंति किमैश्वर्येण रीढिनाम् अथैश्वर्येण संपन्नाः प्रतिष्ठाभाजनं किमु
महीयसायुषा तेषां वसुभिर्भूरिभिश्च किम्
अचेतनाश्च सावज्ञा जीवंतोपि न कीर्तये
या त्वद्विनिंदाश्रवणात्तृणीचक्रे स्वजीवितम्
सत्यं मुने सती देवी तृणीचक्रे स्वजीवितम्
रुद्रश्चातीवरुद्रोभूद्बहुकोपाग्निदीपितः
प्रत्यक्षः प्रतिमाकारः कालमृत्युप्रकंपनः
आज्ञां देहि पितः किं ते करवै दास्यमुत्तमम् 4.2.89.
पिबामि चार्णवान्सप्ताप्येकेन चुलुकेन वै
त्वदाज्ञया नयामीश विनिमय्य स्वहेलया
अपि वैकुंठनाथश्चेत्तत्साहाय्यं करिष्यति
दनुजा दितिजाः के वै वरा कारणदुर्बलाः
कालं बध्नामि वा संख्ये मृत्योर्वा मृत्युमर्थये
त्वद्बलेन महेशान न कोपि स्थैर्यमेष्यति
कदलीदलवद्वाताद्वेपते सरसातलम्
किं बहूक्तेन देह्याज्ञां ममासाध्यं न किंचन
इति प्रतिज्ञां तस्येशः श्रुत्वा कृतममन्यत
महावीरोसि रे भद्र मम सर्वगणेष्विह 4.2.89.