पार्ष्णिग्राह्यभवद्रुद्रो देवाचार्यस्य वै तदा
तं विदंति वसिष्ठाद्यास्तवार्त्विज्यं भजंति ये
प्रावर्तंतर्षयोन्येपि गौरवात्तव ते क्रतौ
तदा क्रतुफलाधीशं विश्वेशं त्वं समाह्वय
सति तस्म्निमहादेवे विश्वकर्मैकसाक्षिणि
यथा जडानि बीजानि न फलंति स्वयं तथा
अर्थहीना यथा वाणी धर्महीना यथा तनुः ।। 4.2.87.
गंगाहीना यथा देशाः पुत्रहीना यथा गृहाः
मंत्रिहीनं यथा राज्यं श्रुतिहीना यथा द्विजाः
दर्भहीना यथा संध्या तिलहीनं च तर्पणम्
इत्थं दधीचिनाख्यातं जग्राह वचनं न तत्
प्रोवाच च भृशं क्रुद्धः का चिंता तव मे क्रतोः
तानि सिद्ध्यंति नियतं यथार्थकरणादिह
स्वकर्मसिद्धये चाथ सर्व एव हि चेश्वरः
तत्तथास्तु परं साक्षी नार्थं दद्याच्च कुत्रचित्
जडानि सर्वकर्माणि न फलंतीश्वरं विना
जडान्यपि च बीजानि कालं संप्राप्यवात्मनः 4.2.87.
आदिदेश समीपस्थानालोक्य परितस्त्विति 4.2.87.
ब्रह्मघोषेण तारेण व्योमशब्दगुणं स्फुटम् 4.2.87.
विद्याधरैर्ननंदे च वसुधा ववृधे भृशम् इत्थं प्रवृत्तेऽथ मुनिः कैलासं नारदो ययौ
पुनः स नारदोऽगस्त्य देव्याः प्राक्समुपागतः
दृष्ट्वा स नारदः शंभुं नंदिना सह संकथाम्
उपाविशच्च शैलादि विसृष्टासनमुत्तमम्
आकारेणैव सर्वज्ञस्तद्वृत्तांतं विवेद ह
शरारिणां स्थितिरियमुत्पत्तिप्रलयात्मिका
दृश्यं विनश्वरं सर्वं विशेषाद्यदनीश्वरम्
अभाविनो हि भावस्य भावः क्वापि न संभवेत्
शंभूदीरितमाकर्ण्य स इत्थं मुनिपुंगवः
अवश्यमेव यद्भाव्यं तद्भूतं नात्र संशयः
नापचीयेत ते किंचिन्नोपचीयेत तत्त्वतः 4.2.89.