विश्वकर्माप्यलंकारान्कुरुतेभ्यागतर्त्विजाम्
स्वयंलक्ष्मीरलंकुर्याद्यावै चात्र सुवासिनीः
सर्वे सुखाय मे दक्ष वीक्षमाणस्य सर्वतः
जीवहीनो यथा देहो भूषितोपि न शोभते
इत्थं दधीचिवचनं श्रुत्वा दक्षः प्रजापतिः
पूर्वस्तुत्याति संहृष्टो दृष्टो योसौ दधीचिना
प्रत्युवाचाथ तं विप्रं वेपमानांगयष्टिकः 4.2.87.
दीक्षामहमहो प्राप्तः कर्तुं नायाति किंचन
भवान्केन समाहूतो यदत्रागान्महाजडः
सर्वमंगलमांगल्यो यत्र श्रीमानयं हरिः
यत्र वज्रधरः शक्रः शतयज्ञैकदीक्षितः
तं त्वंचोपमिमीषेमुं श्मशानेन महामखम्
श्रीदोस्ति यत्र श्रीदाता साक्षाद्यत्राशुशुक्षणिः
देवाचार्यः स्वयं यत्र क्रतोराचार्यतागतः
यत्रार्त्विज्यं भजंतेऽमी वसिष्ठप्रमुखर्षयः
निशम्येति मुनिः प्राह दधीचिर्ज्ञानिनां वरः
तथापि शांभवी शक्तिर्वेदे विष्णुः प्रपठ्यते 4.2.87.
दीक्षितो योश्वमेधानां शतस्य कुलिशायुधः
पुनराराध्य भूतेशं प्रापैकाममरावतीम्
बलं तस्याखिलैर्ज्ञातं श्वेतं पाशयतः पुरा
पार्ष्णिग्राह्यभवद्रुद्रो देवाचार्यस्य वै तदा
तं विदंति वसिष्ठाद्यास्तवार्त्विज्यं भजंति ये
प्रावर्तंतर्षयोन्येपि गौरवात्तव ते क्रतौ
तदा क्रतुफलाधीशं विश्वेशं त्वं समाह्वय
सति तस्म्निमहादेवे विश्वकर्मैकसाक्षिणि
यथा जडानि बीजानि न फलंति स्वयं तथा
अर्थहीना यथा वाणी धर्महीना यथा तनुः ।। 4.2.87.
गंगाहीना यथा देशाः पुत्रहीना यथा गृहाः
मंत्रिहीनं यथा राज्यं श्रुतिहीना यथा द्विजाः
दर्भहीना यथा संध्या तिलहीनं च तर्पणम्