द्विजराजः स गर्विष्ठो रोहिणीप्रेमनिर्भरः
अस्याहं गर्वसर्वस्वं हरिष्याम्येव शूलिनः
तथास्याहं करिष्यामि मानहानिं च सर्वतः
प्राप्य स्वभवनं देवानाजुहाव सवासवान्
भवंतु यज्ञसंभारानानयंतु त्वरान्विताः
महाक्रतूपद्रष्टारं यज्ञपूरुषमेव च
प्रावर्तत ततस्तस्य दक्षस्य च महाध्वरः 4.2.87.
अनीश्वरांस्ततो वेधा व्याजं कृत्वा गृहं ययौ
दक्षयज्ञे समायातान्सतीश्वरविवर्जितान्
दक्षस्य हि शुभोदर्कमिच्छन्प्रोवाच चेति वै दधीचिरुवाच
न चास्ति तव सामर्थ्यं क्वापि कस्यापि निश्चितम्
न तादृङ्नेदसि प्रायः क्वापि ज्ञातो महामते
कर्तव्यश्चेत्तदाकार्यः स्याच्चेत्संपत्ति रीदृशी
साक्षाच्च सर्वे मंत्रा वै साक्षाद्यज्ञपुमानसौ साक्षाद्ब्रह्मा स्वयं चैष भृगुर्वै कर्मकांडवित्
अयं पूषा भगस्त्वेष इयं देवी सरस्वती
त्वं च दीक्षां शुभां प्राप्तो देव्या च शतरूपया
स्वयमेव हि कुर्वीत धर्मकार्यं प्रयत्नतः 4.2.87.
सप्तविंशतिभिः सार्धं पत्नीभिस्तव कार्यकृत्
दीक्षितो राजसूयस्य दत्तत्रैलोक्यदक्षिणः त्रयोदशमिताभिश्च भार्याभिस्तव कार्यकृत्
हविः कामदुघा सूते कल्पवृक्षः समित्कुशान्
विश्वकर्माप्यलंकारान्कुरुतेभ्यागतर्त्विजाम्
स्वयंलक्ष्मीरलंकुर्याद्यावै चात्र सुवासिनीः
सर्वे सुखाय मे दक्ष वीक्षमाणस्य सर्वतः
जीवहीनो यथा देहो भूषितोपि न शोभते
इत्थं दधीचिवचनं श्रुत्वा दक्षः प्रजापतिः
पूर्वस्तुत्याति संहृष्टो दृष्टो योसौ दधीचिना
प्रत्युवाचाथ तं विप्रं वेपमानांगयष्टिकः 4.2.87.
दीक्षामहमहो प्राप्तः कर्तुं नायाति किंचन
भवान्केन समाहूतो यदत्रागान्महाजडः
सर्वमंगलमांगल्यो यत्र श्रीमानयं हरिः