आंदोल्य मौलिमसकृत्कुंडलाभ्यां विराजितम् 4.2.72.
शैलाकारं तमायांतं दृष्ट्वा भगवती गजम्
ततोत्यंतं स चीत्कृत्य देव्याकृत्तकरःकरी
अचलां सचलां सर्वां स चक्रे सुरघाततः
निःश्वासवातनिहताः पेतुरुर्व्यां महाद्रुमाः
महामहिषरूपेण तेन त्रैलोक्यमंडपः
ब्रह्मांडमप्यकांडेन तद्भयेन समाकुलम्
त्रिशूलघातविभ्रांतः पतित्वा पुनरुत्थितः
स दुर्गो नितरां दुर्गो विबभौ समराजिरे
अथ तूर्णं स दैत्येंद्रस्तां देवीं रणकोविदाम्
ततो नभोंगणाद्दूरात्क्षिप्त्वा स जगदंबिकाम् 4.2.72.
अथांतरिक्षगा देवी तस्य मार्गणमध्यगा
तं विधूय शरत्रातं निजेषु निकरैरलम्
हृदि विद्धस्तया देव्या स च तेन महेषुणा
महारुधिरधाराभिः स्रवंतीं च प्रवर्तयन्
देवदुंदुभयो नेदुः प्रहृष्टानि जगंति च
पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वंतः प्राप्ता देवा महर्षिभिः
महेश्वर महाशक्ते दैत्यद्रुमकुठारके
त्रैलोक्यव्यापिनि शिवे शंखचक्रगदाधरि
हंसयाने नमस्तुभ्यं सर्वसृष्टिविधायिनि
त्वमैंद्री त्वं च कौबेरी वायवी त्वं त्वमंबुपा 4.2.72.
शशांककौमुदी त्वं च सौरी शक्तिस्त्वमेव च
त्वं गौरी त्वं च सावित्री त्वं गायत्री सरस्वती
चेतः स्वरूपिणी त्वं वै त्वं सर्वेंद्रियरूपिणी
शब्दादि रूपिणी त्वं वै करणानुग्रहा त्वमु
त्वं परासि महादेवि त्वं च देवि परापरा
सर्वरूपा त्वमीशानि त्वमरूपासि सर्वगे
वषड्वौषट्स्वरूपासि त्वमेव प्रणवात्मिका
चतुर्वर्गात्मिका त्वं वै चतुर्वर्गफलोदये
यद्दृश्यं यददृश्यं च स्थूलसूक्ष्मस्वरूपतः