तव हस्ते मम वधः श्रेयानेव पुरांतक
किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि अवधेहि ममेरितम्
त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि त्वत्त्रिशूलाग्रसंस्थितः
इति तस्य वचः श्रुत्वा देवदेवः कृपानिधिः
स्वानुकूल वरं ब्रूहि ददामि सुमतेऽसुर
इत्याकर्ण्य स दैत्येंद्रः प्रत्युवाच महेश्वरम् गजासुर उवाच यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा नित्यं वसान मे ।। 4.2.68.
इमां कृत्तिं विरूपाक्ष त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्
इष्टगंधिः सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला
महातपोऽनलज्वालाः प्राप्यापि सुचिरं विभो
यदि पुण्यवती नैषा ममकृत्तिर्दिगंबर
अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोसि शंकर
इति तस्य वचः श्रुत्वा तथेत्युक्त्वा च शंकरः
शृणु पुण्यनिधे दैत्य वरमन्यं सुदुर्लभम्
इदं पुण्यशरीरं ते क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसाधने
कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम्
यावंति संति लिंगानि वाराणस्यां महांत्यपि 4.2.68.
मानवानां हितायात्र स्थास्येहं सपरिग्रहः कृतकृत्यो भवेन्मर्त्यः संसारं न विशेत्पुनः
रुद्राः पाशुपताः सिद्धा ऋषयस्तत्त्वचिंतकाः
अविमुक्ते स्थिता ये तु मम भक्ता मुमुक्षवः
कृत्तिवासेश्वरे लिंगे स्थास्येहं तदनुग्रहे
त्रिकालमागमिष्यंति कृत्तिवासे न संशयः
सदाचारविनिर्मुक्ताः सत्यशौचपराङ्मुखाः
शूद्रान्नसेविनो विप्रा जिह्वाला अतिलालसाः
कृत्तिवासेश्वरं प्राप्य सर्वपापविवर्जिताः
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं सेव्यं काश्यां ततो नरैः
कृत्तिवासेश्वरे लिंगे लभ्यस्त्वेकेन जन्मना नश्येत्सद्यो विनश्येत कृत्तिवासे श्वरेक्षणात् ।।4.2.68.
कृत्तिवासेश्वरं लिंगं येर्चयिष्यंति मानवाः
अविमुक्तेऽत्र वस्तव्यं जप्तव्यं शतरुद्रियम्
सप्तकोटिमहारुद्रैः सुजप्तैर्यत्फलं भवेत्