मायया मां महादेव नच्छादयितुमर्हसि
कल्पे कल्पे सृजामीश त्वन्नियोगबलाद्विभो
मदाद्यो महादेव मायया तव मोहिताः
संहारकाले संप्राप्ते सदेवानखिलान्मुनीन् 4.1.31.
तदा क्व ते महादेव पाप ब्रह्मवधादिकम्
अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते
कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः
यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः
यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम्
तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते
रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम्
यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम्
परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह
अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः 4.1.31.
अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै 4.1.31.
ब्रह्महत्यादि पापानि यस्या नाम्नोपि कीर्तनात् 4.1.31.
महाश्मशानमासाद्य यदि देवाद्विपद्यते 4.1.31.
तीर्थे कालोदके स्नात्वा कृत्वा तर्पणमत्वरः 4.1.31.
स्कंद उवाच पुनर्विशेषं वक्ष्यामि सदाचारस्य कुंभज
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्त्रयो वर्णा द्विजाः स्मृताः
एषां क्रियानिषेकादि श्मशानांता च वैदिकी
स्पंदनात्प्राक्पुंसवनं सीमंतोन्नयनं ततः
नामाह्न्येकादशे गेहाच्चतुर्थेमासि निष्क्रमः
शममेनो व्रजेदेवं बैजं गर्भजमवे च
सप्तमेथाष्टमेवाब्दे सावित्रीं ब्राह्मणोर्हति
ब्रह्मतेजोभिवृद्ध्यर्थं विप्रोब्देपंचमेर्हति
महाव्याहृतिपूर्वं च वेदमध्यापयेद्गुरुः
पूर्वोक्तविधिना शौचं कुर्यादाचमनं तथा 4.1.36.
स्नात्वांबुदैवतैर्मंत्रैः प्राणानायम्य यत्नतः
अग्निकार्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणानभिवादयेत्