यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यंबकः परः
तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतस्करम्
श्रुतीरितं निशम्येत्थं तावतीव विमोहितौ
कथं प्रमथनाथोसौ रममाणो निरंतरम्
विटंकवेशो जटिलो वृषगोव्यालभूषणः 4.1.31.
तदुदीरितमाकर्ण्य प्रणवात्मा सनातनः
प्रणव उवाच कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः
असौ हि भगवानीशः स्वयंज्योतिः सनातनः
इत्येवमुक्तेपि तदा मखमूर्तेरजस्य हि
प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरंतरे महत्
ज्योतिर्मंडलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः
आवयोरंतरं कोसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम्
स्रष्टा क्षणेन च महान्पुरुषो नीललोहितः
हिरण्यगर्भस्तं प्राह जाने त्वां चंद्रशेखरम्
रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोसि मया पुरा 4.1.31.
अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम्
प्राह पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव
विश्वं भर्तुं समर्थोऽसि भरणाद्भैरवः स्मृतः
आमर्दयिष्यति भवांस्तुष्टो दुष्टात्मनो यतः
यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यति तत्क्षणात्
या मे मुक्तिपुरी काशी सर्वाभ्योपि गरीयसी
तत्र ये पापकर्तारस्तेषां शास्ता त्वमेव हि
एतान्वरान्प्रगृह्याऽथ तत्क्षणात्कालभैरवः
यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम्
यज्ञमूर्तिधरो विष्णुस्ततस्तुष्टाव शंकरम् 4.1.31.
आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः
मान्योऽध्वरोसौ भवता तथा शतधृतिस्त्वयम्
ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शयन् इत्युक्त्वांऽतर्हितो देवस्तेजोरूपस्तदा शिवः
उत्पाद्य कन्यामेकां तु ब्रह्महत्येति विश्रुताम्
दंष्टाकरालवदनां ललज्जिह्वातिभीषणाम्