व्रजंतु विज्वराः सर्वे न स वः पदमिच्छति
न तस्माद्भगवद्भक्ताद्भेतव्यं केनचित्क्वचित्
आराध्य विष्णुं देवेशं लब्ध्वा तस्मात्स्वकांक्षितम्
निशम्येति च गीर्वाणाः प्रणीतं ब्रह्मणो वचः 4.1.20.
अथ नारायणो देवस्तं दृष्ट्वा दृढमानसम्
श्रीविष्णुरुवाच प्रसन्नोस्मि महाभाग वरं वरय सुव्रत
वचोऽमृतं समाकर्ण्य पर्युन्मील्य विलोचने
प्रत्यग्रविकसन्नीलोत्पलानां निकुरंबकैः
लक्ष्मीदेवीकटाक्षोघैः कटाक्षितमिवाखिलम्
प्रोद्यत्कादंबिनीमध्य विद्युद्दामसमानरुक्
नभो निकष पाषाणो मेरुकांचन रेखितः
सुनीलगगनं यद्वद्भूषितं तु कलावता
दंडवत्प्रणिपत्याथ परितः परिलुठ्य च
नारदेन सनंदेन सनकेन सुसंस्तुतः 4.1.20.
स्पर्शनाद्देवदेवस्य सुसंस्कृतमयी शुभा
न तृप्तिमधिगच्छामि शृण्वन्वाराणसीकथाम्
अनुग्रहो यदि मयि योग्योस्मि श्रवणे यदि
कोसौ भैरवनामात्र काशिपुर्यां व्यवस्थितः
कथमाराधितश्चैव सिद्धिदः साधकस्य वै
तथा न कस्यचिन्मन्ये ततो वक्ष्याम्यशेषतः
प्रादुर्भावं भैरवस्य महापातकनाशनम्
पाणिभ्यां परितः प्रपीड्य सुदृढं निश्चोत्य निश्चोत्य च ब्रह्मांडं सकलं पचेलिमरसालोच्चैः फलाभं मुहुः
कुंभयोने न वेत्त्येव महिमानं महेशितुः
न चित्रमत्र भूदेव भवमाया दुरत्यया
वेदयेद्यदिचात्मानं स एव परमेश्वरः 4.1.31.
स सर्वगोपि नेक्ष्येत स्वात्मारामो महेश्वरः
पुरा पितामहं विप्र मेरुशृंगे महर्षयः
समा यया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः
जगद्योनिरहं धाता स्वयंभूरेक ईश्वरः
प्रवर्तको हि जगतामहमेको निवर्तकः