धर्मदत्त उवाच आराधयंति सर्वेऽपि विष्णुं भक्ताऽर्तिनाशनम्
विष्णुप्रीतिकरं तेषां किंचित्सान्निध्यकारकम्
सेतिहासकथां पुण्यां कथ्यमानां पुराभवाम्
कांचिपुर्यां पुरा चोलश्चक्रवर्ती नृपोऽभवत्
यस्मिञ्छासति भूचक्रं दरिद्रो वाऽपि दुःखितः
यस्याप्युन्नतयज्ञस्य ताम्रपर्ण्यास्तटावुभौ
तत्र श्रीरमणं देवं संपूज्य विधिवन्नृपः
प्रणम्य दण्डवद्भूमावुपविष्टः स तत्र वै 2.4.26.
देवार्चनार्थं पाणौ तु तुलस्युदकधारिणम्
स तत्राभ्येत्य विप्रर्षिर्देवदेवमपूजयत्
तुलसीपूजया तस्य रत्नपूजां पुरा कृताम्
विष्णुदास कथं सेयमाच्छन्ना तुलसीदलैः
विष्णुभक्तिं न जानासि वराकोऽसि मतो मम
इति तद्वचनं श्रुत्वा सक्रोधः स द्विजोत्तमः
कियद्विष्णुव्रतं पूर्वं त्वया चीर्णं वदस्व तत्
तद्ब्राह्मणवचः श्रुत्वा प्रहस्य स नृपोत्तमः
इत्थं चेद्वदसे विप्र विष्णुभक्त्याऽतिगर्वितः
यज्ञदानादिकं नैव विष्णोस्तुष्टिकरं कृतम् 2.4.26.
ईदृशस्याऽपि ते गर्व एष तिष्ठति भक्तितः
साक्षात्कारमहं विष्णोरेष वादो गमिष्यति
आरभद्वैष्णवं सत्रं कृत्वाऽऽचार्यं तु मुद्गलम्
ऋषिसंघसमाजुष्टं बह्वन्नं बहुदक्षिणम्
विष्णुदासोऽपि तत्रैव तस्थौ देवालये व्रती
माघोर्जयोर्व्रतं सम्यक्तुलसीवनपालनम्
उपचारैः षोडशभिर्नृत्यगीतादिमंगलैः
नित्यं संस्मरणं विष्णोर्गच्छन्भुवि स्वपन्नपि
माघकार्तिकयोर्नित्यं विशेषनियमानपि
एवं समाराधयतोः श्रियः पतिं तयोश्च चोलेश्वरविष्णुदासयोः 2.4.26.
स पाकमकरोत्तावदहरत्कोऽप्यलक्षितः
तमदृष्ट्वाऽप्यसौ पाकं पुनर्नैवाऽकरोत्तदा