अथ सा तद्विमानाऽग्र्यं द्वाःस्थाभ्यामवरोपिता
तद्विमानं तदाऽपश्यद्धर्मदत्तः सविस्मयः 2.4.25.
पुण्यशीलसुशीलौ च तमुत्थाप्याऽऽनतं द्विजम्
दीनाऽनुकम्पी सर्वज्ञो विष्णुव्रतपरायणः
आ बालत्वाच्छुभं त्वेतद्यत्त्वया कार्तिकव्रतम्
जन्मांतरशतोद्भूतं पापं तद्विलयं गतम्
हरिजागरणाद्यैश्च विमानमिदमास्थिता
दीपदानभवैः पुण्यैस्तेजःसारूप्यमास्थिता विष्णुसान्निध्यगा जाता त्वया दत्तैः कृपानिधे
त्वमप्यस्य भवस्यांते भार्याभ्यां सह यास्यसि
ते धन्याः कृतकृत्यास्ते तेषां च सफलो भवः
सम्यगाराधितो विष्णुः किं न यच्छति देहिनाम्
यन्नामस्मरणादेव देहिनो यांति सद्गतिम् ।। 2.4.25.
ग्राहग्रस्तो हि नागेंद्रो यन्नामस्मरणात्पुरा
यतस्त्वयाऽर्चितो विष्णुस्तत्सान्निध्यं प्रयास्यसि
ततः पुण्यक्षयेजाते यदा यास्यसि भूतलम्
नाम्ना दशरथस्तत्र भार्याद्वययुतः पुनः
तत्राऽपि तव सान्निध्यं विष्णुर्यास्यति भूतले
तव जन्मव्रतादस्माद्विष्णुसंतुष्टिकारकात्
धन्योऽसि विप्राग्र्य यतस्त्वयैतद्व्रतं कृतं तुष्टिकरं जगद्गुरोः
प्रणम्य दण्डवद्भूमौ वाक्यमेतदुवाच ह
धर्मदत्त उवाच आराधयंति सर्वेऽपि विष्णुं भक्ताऽर्तिनाशनम्
विष्णुप्रीतिकरं तेषां किंचित्सान्निध्यकारकम्
सेतिहासकथां पुण्यां कथ्यमानां पुराभवाम्
कांचिपुर्यां पुरा चोलश्चक्रवर्ती नृपोऽभवत्
यस्मिञ्छासति भूचक्रं दरिद्रो वाऽपि दुःखितः
यस्याप्युन्नतयज्ञस्य ताम्रपर्ण्यास्तटावुभौ
तत्र श्रीरमणं देवं संपूज्य विधिवन्नृपः
प्रणम्य दण्डवद्भूमावुपविष्टः स तत्र वै 2.4.26.
देवार्चनार्थं पाणौ तु तुलस्युदकधारिणम्
स तत्राभ्येत्य विप्रर्षिर्देवदेवमपूजयत्