कलहोवाच चित्रगुप्तस्तदा वाक्यं भर्त्सयन्मामुवाच सः चित्रगुप्त उवाच अनया तु कृतं कर्म शुभं किंचिन्न विद्यते
मिष्टान्नं भुंजमानेयं न भर्तरि तदर्पितम्
भर्तुर्द्वेषात्तदाप्येषा नित्यं कलहकारिणी
पाकभांडे सदा भुंक्ते भुंक्ते चैका यतस्ततः 2.4.24.
भर्तारमपि चोद्दिश्य ह्यात्मघातः कृतोऽनया
अतश्चैषा मरुद्देशं प्रापितव्या भटैरियम्
ऊर्ध्वं योनित्रयं चैषा भुनक्त्वशुभकारिणी
क्षुतृड्भ्यां पीडिताऽऽविश्य शरीरं वणिजस्य च
तत्तीरं संश्रिता यावत्तावत्तस्य शरीरतः
ततः क्षुत्क्षामया दृष्टो मया हि त्वं द्विजोत्तम
तत्कृत्यं कुरु विप्रेंद्र कथं मुक्तिमियाम्यहम्
इत्थं विचिंत्य कलहावचनं द्विजाग्र्यस्तत्कर्मपाकभयविस्मयदुःखयुक्तः
प्रेतदेहस्थितायास्ते तेषु नैवाऽधिकारिता
त्वद्ग्लानिदर्शनादस्मात्खिन्नं च मम मानसम्
तस्मादाजन्मचरितं यन्मया कार्तिकव्रतम्
इत्युक्त्वा धर्मदत्तोऽसौ यावत्तामभ्यषेचयत्
तावत्प्रेतत्वनिर्मुक्ता ज्वलदग्निशिखोपमा
ततः सा दंडवद्भूमौ प्रणनामाथ तं द्विजम्
कलहोवाच त्वत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ विमुक्ता निरयादहम्
विमानं भास्वरं युक्तं विष्णुरूपधरैर्गणैः
अथ सा तद्विमानाऽग्र्यं द्वाःस्थाभ्यामवरोपिता
तद्विमानं तदाऽपश्यद्धर्मदत्तः सविस्मयः 2.4.25.
पुण्यशीलसुशीलौ च तमुत्थाप्याऽऽनतं द्विजम्
दीनाऽनुकम्पी सर्वज्ञो विष्णुव्रतपरायणः
आ बालत्वाच्छुभं त्वेतद्यत्त्वया कार्तिकव्रतम्
जन्मांतरशतोद्भूतं पापं तद्विलयं गतम्
हरिजागरणाद्यैश्च विमानमिदमास्थिता
दीपदानभवैः पुण्यैस्तेजःसारूप्यमास्थिता विष्णुसान्निध्यगा जाता त्वया दत्तैः कृपानिधे
त्वमप्यस्य भवस्यांते भार्याभ्यां सह यास्यसि
ते धन्याः कृतकृत्यास्ते तेषां च सफलो भवः