अथ संस्मृत्य सा पूर्वजन्मकर्मविपाकजाम्
तत्कथं नु पुनर्विप्र प्रयास्याम्युत्तमां गतिम्
अतीव विस्मितो विप्रस्तदा वचनमब्रवीत्
धर्मदत्त उवाच केन कर्मविपाकेन त्वं दशामीदृशीं गता 2.4.24.
तस्याहं गृहिणी पूर्वं कलहाख्याऽतिनिष्ठुरा
न कदाचिन्मया भर्तुर्वचसाऽपि शुभं कृतम्
कलहप्रियया नित्यं मयोद्विग्नमना यदा
ततो गरं समादाय प्राणास्त्यक्ता मया द्विज
यमश्च मां तदा दृष्ट्वा चित्रगुप्तमपृच्छत
प्राप्नोत्वेषा च तत्कर्म शुभं वा यदि वाऽशुभम्
कलहोवाच चित्रगुप्तस्तदा वाक्यं भर्त्सयन्मामुवाच सः चित्रगुप्त उवाच अनया तु कृतं कर्म शुभं किंचिन्न विद्यते
मिष्टान्नं भुंजमानेयं न भर्तरि तदर्पितम्
भर्तुर्द्वेषात्तदाप्येषा नित्यं कलहकारिणी
पाकभांडे सदा भुंक्ते भुंक्ते चैका यतस्ततः 2.4.24.
भर्तारमपि चोद्दिश्य ह्यात्मघातः कृतोऽनया
अतश्चैषा मरुद्देशं प्रापितव्या भटैरियम्
ऊर्ध्वं योनित्रयं चैषा भुनक्त्वशुभकारिणी
क्षुतृड्भ्यां पीडिताऽऽविश्य शरीरं वणिजस्य च
तत्तीरं संश्रिता यावत्तावत्तस्य शरीरतः
ततः क्षुत्क्षामया दृष्टो मया हि त्वं द्विजोत्तम
तत्कृत्यं कुरु विप्रेंद्र कथं मुक्तिमियाम्यहम्
इत्थं विचिंत्य कलहावचनं द्विजाग्र्यस्तत्कर्मपाकभयविस्मयदुःखयुक्तः
प्रेतदेहस्थितायास्ते तेषु नैवाऽधिकारिता
त्वद्ग्लानिदर्शनादस्मात्खिन्नं च मम मानसम्
तस्मादाजन्मचरितं यन्मया कार्तिकव्रतम्
इत्युक्त्वा धर्मदत्तोऽसौ यावत्तामभ्यषेचयत्
तावत्प्रेतत्वनिर्मुक्ता ज्वलदग्निशिखोपमा
ततः सा दंडवद्भूमौ प्रणनामाथ तं द्विजम्
कलहोवाच त्वत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ विमुक्ता निरयादहम्
विमानं भास्वरं युक्तं विष्णुरूपधरैर्गणैः