महावृषभमारूढः स बभूव जलंधरः
अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्
तावत्स्ववीर्यं मुमुचे जडांगश्चाऽभवत्तदा
जगामाऽन्तर्हिता वेगात्सा तदोत्तरमानसे
जवेनाऽऽगात्पुनर्युद्धं यत्र देवो वृषध्वजः
तावद्ददर्श तं देवं सूपविष्टं समीपगम् पार्वत्युवाच विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम्
तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः विष्णुरुवाच तेनैव दर्शितः पंथा वयमप्यन्वयामहे
नाऽन्यथा स भवेद्वध्यः पातिव्रत्यसुरक्षित्ः नारद उवाच जगाम विष्णुरित्युक्त्वा पुनर्जालंधरं पुरम्
अथ रुद्रश्च गंधर्वाऽनुगतः संगरे स्थितः 2.4.20.
ततो भवो विस्मितमानसः पुनर्जगाम युद्धाय जलंधरं रुषा
पातिव्रत्यस्य भंगाय वृंदायाश्चाऽकरोन्मतिम्
अथ वृंदारका देवी स्वप्नमध्ये ददर्श ह
कृष्णप्रसूनभूषाढ्यं क्रव्यादगणसेवितम्
स्वपुरं सागरे मग्नं सहसैवाऽऽत्मना सह
ददर्शोदितमादित्यं सच्छिद्रं निष्प्रभं मुहुः
कुत्रचिन्नाऽलभच्छर्म गोपुराट्टालभूमिषु
तत्राऽपि साऽभ्रमद्बाला नाऽलभत्कुत्रचित्सुखम्
ततः सा भ्रमती बाला ददर्शाऽतीवभीषणौ
तौ दृष्ट्वा विह्वलाऽतीव पलायनपराऽभवत्
ततस्तत्कण्ठमावृत्य निजां बाहुलतां भयात् 2.4.21.
मुनिस्तां विह्वलां दृष्ट्वा राक्षसाऽनुगतां तदा
तौ हुंकारभयत्रस्तौ दृष्ट्वा च विमुखौ गतौ
किंचिद्विप्तुमिच्छामि कृपया तन्निशामय
जलंधरो हि मद्भर्ता रुद्रं योद्धुं गतः प्रभो
तावत्कपी समायातौ प्रणम्य चाग्रतः स्थितौ
ततस्तद्भ्रूलतासंज्ञानियुक्तौ गगनं गतौ शिरःकबन्धे हस्तौ च गृहीत्वा समुपस्थितौ
शिरःकबंधे हस्तौ च दृष्ट्वाऽब्धितनयस्य सा
कमंडलूदकैः सिक्त्वा मुनिनाऽऽश्वासिता तदा
स कथं न वदस्यद्य वल्लभा मामनागसम्
येन देवाः सगंधर्वा निर्जिता विष्णुना सह 2.4.21.