गणेशं पंचभिर्विद्ध्वा शैलादिं नवभिः शरैः
कार्तिकेयस्तदा दैत्यं शक्त्या विव्याध सत्वरः
ततः क्रोधपरीताक्षः कार्तिकेयं जलंधरः
तथैव नंदिनं वेगादपातयत भूतले
वीरभद्रस्त्रिभिर्बाणैर्हृदि विव्याध दानवम्
ततोऽतिक्रुद्धो दैत्येंद्रः शक्तिमुद्यम्य दारुणाम्
अभ्ययादथ वेगेन वीरभद्रं रुषान्वितः
वीरभद्रः पुनस्तस्य हयान्बाणैरपातयत् 2.4.19.
स वीरभद्रं त्वरयाऽभिगम्य जघान दैत्यः परिघेण मूर्ध्नि
नारद उवाच पतितं वीरभद्रं तु दृष्ट्वा रुद्रगणा भयात्
अथ कोलाहलं श्रुत्वा गणानां चंद्रशेखरः
रुद्रमायांतमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः
दैत्याश्च भीषणं दृष्ट्वा सर्वे चैव विदुद्रुवुः
जलंधरोथ तान्दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य संगरे
शुंभो निशुंभोऽश्वमुखः कालनेमिर्बलाहकः
बाणांधकारसंछन्नं दृष्ट्वा गणबलं शिवः
दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा
खड्गरोम्णः शिरः कायात्तदा परशुनाऽच्छिनत्
बद्ध्वा च घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि 2.4.20.
न शेकुरसुराः स्थातुं गजाः सिंहार्दिता इव
आह्वयामास समरे तीव्राशनिसमस्वनः जलंधर उवाच युध्यस्व च मया सार्द्धं किमेभिर्निहितैस्तव
यच्च किंचिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर
तान्प्राप्तान्निशितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव
स च्छिन्नधन्वा विरथो गदामुद्यम्य वेगवान्
तथाऽपि मुष्टिमुद्यम्य ययौ रुद्रं जिघांसया
ततो जलंधरो दैत्यो मत्वा रुद्रं बलाधिकम्
ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसां गणाः
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रुद्रो नादविमोहितः
एकाग्रीभूतमालोक्य रुद्रं दैत्यो जलंधरः 2.4.20.
युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबली