पातालभुवने दैत्यं निशुंभं स महाबलम्
देवगंधर्वसिद्धाऽऽद्यान्सर्पराक्षसमानुषान्
एवं जलंधरः कृत्वा देवान्स्ववशवर्तिनः
न कश्चिद्व्याधितो नैव दुःखी नैव कृतस्तथा
एवं महीं शासति दानवेंद्रे धर्मेण सम्यक्च दिदृक्षयाऽहम्
संप्रहस्य तदा वाक्यं स्नेहपूर्वं च वै नृप
कुत आगम्यते ब्रह्मन्किचिद्दृष्टं त्वया प्रभो
तत्रोमया समासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम्
योजनायुतविस्तीर्णे कल्पवृक्षमहावने
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं विस्मयो मेऽभवत्तदा
तदा तवाऽपि दैत्येंद्र समृद्धिः संस्मृता मया
त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्स्त्रीरत्नरहितां धुवम्
अप्सरोनागकन्याद्या यद्यपि त्वद्वशे स्थिताः
यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः
वीतरागोऽपि हि यथा मदनारिः स्वलीलया 2.4.17.
यस्याः पुनः पुनः पश्यन्रूपं धाताऽपि सर्जने
अतः स्त्रीरत्नसंभोक्तुः समृद्धिस्तस्य सा वरा
एवमुक्त्वा तमामंत्र्य गते सति स दैत्यराट्
अथ संप्रेषयामास स दूतं सिंहिकासुतम्
कैलासमगमद्राहुः कुर्वञ्छुक्लेंदुवर्चसम्
निवेदितस्तदेशाय नंदिना प्रविवेश सः
सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज
स्मशानवासिनो नित्यमस्थिभारवहस्य च
अहं रत्नाधिनाथोऽस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिका
अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः ।। 2.4.17.
सिंहास्यः प्रललज्जिह्वः स ज्वलन्नयनो महान्
स तं खादितुमायांतं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः
स च राहुर्महाबाहो मेघगम्भीरया गिरा
ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः
नैवाऽसौ वध्यतामेति दूतोऽयं परवान्यतः