विष्णुर्दैत्यस्य बाणौघैर्ध्वजं छत्रं धनुर्हयान्
ततो दैत्यः समुत्पत्य गदापाणिस्त्वरान्वितः
विष्णुर्गदां स्वखङ्गेन चिच्छेद प्रहसन्निव
ततस्तौ बाहुयुद्धेन युयुधाते महाबलौ
एवं तौ सुचिरं युद्धं कृत्वा विष्णुः प्रतापवान्
अदेयमपि ते दद्मि यत्ते मनसि वर्तते ।। 2.4.16.
जलंधर उवाच यदि भावुक तुष्टोऽसि वरमेनं ददस्व मे
तदा जलंधरपुरमगमद्रमया सह
जलंधरस्तु देवानामधिकारेषु दानवान्
देवगंधर्वसिद्धेषु यत्किंचिद्रत्नसंयुतम्
पातालभुवने दैत्यं निशुंभं स महाबलम्
देवगंधर्वसिद्धाऽऽद्यान्सर्पराक्षसमानुषान्
एवं जलंधरः कृत्वा देवान्स्ववशवर्तिनः
न कश्चिद्व्याधितो नैव दुःखी नैव कृतस्तथा
एवं महीं शासति दानवेंद्रे धर्मेण सम्यक्च दिदृक्षयाऽहम्
संप्रहस्य तदा वाक्यं स्नेहपूर्वं च वै नृप
कुत आगम्यते ब्रह्मन्किचिद्दृष्टं त्वया प्रभो
तत्रोमया समासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम्
योजनायुतविस्तीर्णे कल्पवृक्षमहावने
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं विस्मयो मेऽभवत्तदा
तदा तवाऽपि दैत्येंद्र समृद्धिः संस्मृता मया
त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्स्त्रीरत्नरहितां धुवम्
अप्सरोनागकन्याद्या यद्यपि त्वद्वशे स्थिताः
यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः
वीतरागोऽपि हि यथा मदनारिः स्वलीलया 2.4.17.
यस्याः पुनः पुनः पश्यन्रूपं धाताऽपि सर्जने
अतः स्त्रीरत्नसंभोक्तुः समृद्धिस्तस्य सा वरा
एवमुक्त्वा तमामंत्र्य गते सति स दैत्यराट्
अथ संप्रेषयामास स दूतं सिंहिकासुतम्
कैलासमगमद्राहुः कुर्वञ्छुक्लेंदुवर्चसम्