कदाचिच्छिन्नशिरसं राहुं दृष्ट्वा स दैत्यराट्
स शशंस समुद्रस्य मथनं देवकारितम्
स श्रुत्वा क्रोधरक्ताक्षः स्वपितुर्मथनं तदा
दूतस्त्रिविष्टपं गत्वा सुधर्मां प्राविशद्वराम्
दूतोऽहंप्रेषितस्तेन स यदाह शृणुष्व तत्
कस्मात्त्वया मम पिता मथितः सागरोऽद्रिणा
इति दूतवचः श्रुत्वा विस्मितस्त्रिदशाधिपः
अद्रयो मद्भयात्त्रस्ताः स्वकुक्षिस्थाः कृतास्तथा
अन्येऽपि मद्द्विषस्तेन रक्षिता दितिजाः पुरा 2.4.15.
शंखोऽप्येवं पुरा देवानद्विषत्सागरात्मजः
तद्गच्छ कथयस्वाऽस्य सर्वं मथनकारणम् नारद उवाच इत्थं विसर्जितो दूतस्तदेंद्रेणाऽगमद्भुवम्
तदिदं वचनं सर्वं दैत्यायाकथयत्तदा
दैत्यसेनासमायुक्तो ययौ योद्धुं त्रिविष्टपम्
तत्र युद्धे मृतान्दैत्यान्भार्गवस्तूदतिष्ठपत्
देवानपि तथा युद्धे तत्राऽजीवयदंगिराः
दृष्ट्वा देवांस्तथा युद्धे पुनरेव समुत्थितान्
तव संजीविनीविद्या न वाऽन्यत्रेति विश्रुतम्
जीवयत्येव तच्छीघ्रं द्रोणाद्रिं त्वमपाहर
प्राक्षिपत्सागरे तूर्णं पुनरागान्महाहवम् ।। 2.4.15.
अथ देवान्हतान्दृष्ट्वा द्रोणाद्रिमगमद्गुरुः
ज्ञात्वा दैत्यहृतं द्रोणं धिषणो भयविह्वलः
पलायध्वं हवाद्देवा नाऽयं जेतुं क्षमो यतः
श्रुत्वा तद्वचनं देवा भयविह्वलितास्तदा
देवान्विद्रावितान्दृष्ट्वा दैत्यैः सागरनंदनः
प्रविष्टे नगरीं दैत्ये देवाः शक्रपुरोगमाः
ततश्च सर्वेष्वसुरोऽधिकारेष्विंद्रादिकानां विनिवेशयत्तदा
नारद उवाच पुनर्दैत्यं समायांतं दृष्ट्वा देवाः सवासवाः
नमो मत्स्यकूर्मादिनानास्वरूपैः सदाभक्तकार्योद्यतायाऽर्तिहंत्रे
रमा वल्लभायाऽसुराणां निहंत्रे भुजंगारियानाय पीतांबराय
नमो दैत्यसंतापितामर्त्यदुःखाचलध्वंसदंभोलये विष्णवे ते