त्रिपुरघ्नाय शर्वाय नमोऽधंकनिषूदिने
विरूपायाऽतिरूपाय बहुरूपाय शंभवे
कालांतकाय कालाय कालभोगिधराय च
संहरन्नयनज्वालां त्रिलोकीदहन क्षमाम्
वरं वरय भो ब्रह्मन्प्रीतः स्तुत्याऽनया तव
अग्निरेष शमं यातु भालनेत्रसमुद्भवः
ईश्वर उवाच पुनः प्रवेशमायाति भालनेत्रे कथं शिखी
सोऽपतत्सिंधुगंगायाः सागरस्य च संगमे
तावत्स बालरूपत्वमगात्तत्र रुरोद च 2.4.14.
स्वर्गाद्याः सत्यलोकांतास्तत्स्वनाद्बधिरीकृताः
तावत्समुद्रस्योत्संगे तं बालं स ददर्श ह
प्रणम्य शिरसा बालं तस्योत्संगे न्यवेशयत् जातकर्माऽऽदिसंस्कारान्कुरुष्वाऽद्य जगद्गुरो
ब्रह्माणमग्रहीत्कूर्चे विधुन्वंस्तं मुहुर्मुहुः कथंचिन्मुक्तकूर्चोऽथ ब्रह्मा प्रोवाच सागरम्
तस्माज्जलंधर इति ख्यातो नाम्ना भविष्यति
अनेनैवैष तरुणः सर्वशस्त्रास्त्रपारगः
यत एष समुद्भूतस्तत्रैवांतं गमिष्यति
आमंत्र्य सरितां नाथं ब्रह्मांतर्धानमागमत्
अथ तद्दर्शनोत्फुल्लनयनः सागरस्तदा 2.4.14.
ते कालनेमिप्रमुखास्ततोऽसुरास्तस्मै सुतां तां प्रददुः प्रहर्षिताः
तेऽपि भूमंडलं याता निर्भयास्तमुपाश्रिताः
कदाचिच्छिन्नशिरसं राहुं दृष्ट्वा स दैत्यराट्
स शशंस समुद्रस्य मथनं देवकारितम्
स श्रुत्वा क्रोधरक्ताक्षः स्वपितुर्मथनं तदा
दूतस्त्रिविष्टपं गत्वा सुधर्मां प्राविशद्वराम्
दूतोऽहंप्रेषितस्तेन स यदाह शृणुष्व तत्
कस्मात्त्वया मम पिता मथितः सागरोऽद्रिणा
इति दूतवचः श्रुत्वा विस्मितस्त्रिदशाधिपः
अद्रयो मद्भयात्त्रस्ताः स्वकुक्षिस्थाः कृतास्तथा
अन्येऽपि मद्द्विषस्तेन रक्षिता दितिजाः पुरा 2.4.15.
शंखोऽप्येवं पुरा देवानद्विषत्सागरात्मजः