तेनाऽहं प्रष्टुमिच्छामि माहात्म्यं तुलसीभवम्
कथमेषा समुत्पन्ना कस्मिन्स्थाने च नारद
सेतिहासं पुरावृत्तं तत्सर्वं कथयामि ते
पुरा शक्रः शिवं द्रष्टुमगात्कैलासपर्वतम्
यावद्गतः शिवगृहं तावत्तत्र स दृष्टवान्
स पृष्टस्तेन कस्त्वं भोः क्व गतो जगदीश्वरः
ततः कुद्धो वज्रपाणिस्तं निर्भर्त्स्य वचोऽब्रवीत्
अतस्त्वां हन्मि वज्रेण कस्ते त्राताऽस्ति दुर्मते
तेनास्य कण्ठो नीलत्वमगाद्वज्रं च भस्मताम् 2.4.14.
दृष्ट्वा बृहस्पतिस्तूर्णं कृतांजलिपुटोऽभवत्
त्रिपुरघ्नाय शर्वाय नमोऽधंकनिषूदिने
विरूपायाऽतिरूपाय बहुरूपाय शंभवे
कालांतकाय कालाय कालभोगिधराय च
संहरन्नयनज्वालां त्रिलोकीदहन क्षमाम्
वरं वरय भो ब्रह्मन्प्रीतः स्तुत्याऽनया तव
अग्निरेष शमं यातु भालनेत्रसमुद्भवः
ईश्वर उवाच पुनः प्रवेशमायाति भालनेत्रे कथं शिखी
सोऽपतत्सिंधुगंगायाः सागरस्य च संगमे
तावत्स बालरूपत्वमगात्तत्र रुरोद च 2.4.14.
स्वर्गाद्याः सत्यलोकांतास्तत्स्वनाद्बधिरीकृताः
तावत्समुद्रस्योत्संगे तं बालं स ददर्श ह
प्रणम्य शिरसा बालं तस्योत्संगे न्यवेशयत् जातकर्माऽऽदिसंस्कारान्कुरुष्वाऽद्य जगद्गुरो
ब्रह्माणमग्रहीत्कूर्चे विधुन्वंस्तं मुहुर्मुहुः कथंचिन्मुक्तकूर्चोऽथ ब्रह्मा प्रोवाच सागरम्
तस्माज्जलंधर इति ख्यातो नाम्ना भविष्यति
अनेनैवैष तरुणः सर्वशस्त्रास्त्रपारगः
यत एष समुद्भूतस्तत्रैवांतं गमिष्यति
आमंत्र्य सरितां नाथं ब्रह्मांतर्धानमागमत्
अथ तद्दर्शनोत्फुल्लनयनः सागरस्तदा 2.4.14.
ते कालनेमिप्रमुखास्ततोऽसुरास्तस्मै सुतां तां प्रददुः प्रहर्षिताः
तेऽपि भूमंडलं याता निर्भयास्तमुपाश्रिताः