धात्रीफलं च तुलसी मृत्तिका द्वारकोद्भवा
यावद्दिनानि वहते धात्रीमालां कलौ नरः 2.4.12.
मालायुग्मं वहेद्यस्तु धात्रीतुलसिसंभवम्
धात्रीछायां गतो यस्तु द्वादश्यां पूजयेद्धरिम्
स्वयं च तत्र भुंक्ते यः सूपभक्षादिकं तथा
तुलस्याश्चैव धात्र्याश्च फलैः पत्रैर्हरिं यजेत्
तुलसी धात्रीयुक्ता हि सिक्ते सति च कार्तिके
धर्मदत्तो द्विजः पूर्वं यथा मुक्तिमवाप ह
चातुर्मास्ये न सेव्या सा इत्युक्तं भवता पुरा
तद्दिनाऽऽरभ्य सा सेव्या दैवे पित्र्ये च कर्मणि
पूजयंति नरा ये वै ते वै वैकुण्ठगामिनः
दशम्यां वाऽथ द्वादश्यां पौर्णमास्यामथाऽपि वा ।। 2.4.12.
सर्वोपस्करसंयुक्तो वृद्धबालैश्च संयुतः
चूतैर्बकैस्तथाऽश्वत्थैः पिचुमंदैः कदंबकैः
तत्र गत्वा महाप्राज्ञ पुण्याऽहं कारयेत्पुरा
वेदिकां चतुरस्रां च हस्तमात्रायतां शुभाम्
उपवेशाय देवस्य ह्यलं कार्यं तु धातुभिः
मेखलात्रयसंयुक्तं पिप्पलच्छदसंयुतम्
पश्चात्स्नात्वा ततो जप्त्वा देवपूजां समाचरेत्
पायसाऽऽज्यगुडसूपपालाशसमिधा तथा
धात्री शांतिस्तथा कांतिर्माया प्रकृतिरेव च
इंदिरा लोकमाता च कल्याणी कमला तथा 2.4.12.
प्रज्ञां मेधां च सौभाग्यं विष्णुभक्तिं च देहि मे
बलिप्रदानकाले तु ये कुर्वंति प्रदक्षिणम् 2.4.12.
तस्मात्त्वं कुरु विप्रेंद्र धात्रीस्नानं हि यत्नतः 2.4.12.
धात्रीफलकृतां मालां कंठस्थां यो वहेन्नहि 2.4.12.
धात्रीछायां समाश्रित्य कार्तिकेऽन्नं भुनक्ति यः
हर्षोत्फुल्लाऽऽनना सत्या वासुदेवमथाऽब्रवीत्
दानं व्रतं तपो वाऽपि किं नु पूर्वं कृतं मया
येनाऽहं मर्त्यजा देव तवांगार्द्धहराऽभवम् तवाऽहं वल्लभा जाता तद्वदस्व ममाऽखिलम्