धात्रीछायातले येन सकृद्भुक्तं तु कार्तिके
संपूर्णे कार्तिके यस्तु संपूज्यामलकीं शुभाम् पश्चात्स्वयं तु भुंजीत न श्रीस्तस्य क्षयं व्रजेत् ।। 2.4.12.
यः कश्चिद्वैष्णवो लोके धत्ते धात्रीफलं मुने
धात्रीफलविलिप्तांगो धात्रीफलसमन्वितः
धात्रीफलानि यो नित्यं वहते करसंपुटे
श्रीकामः सर्वदा स्नानं कुर्यादामलकैर्नरः
नवम्यां दर्शे सप्तम्यां संक्रांतौ रविवासरे
धात्रीछायां समाश्रित्य कुर्य्यात्पिंडं त यो नरः
मूर्ध्नि पाणौ मुखे चैव बाह्वोः कंठे तु यो नरः
यावल्लुठति कण्ठस्था धात्रीमाला नरस्य हि ।। तावत्तस्य शरीरे तु प्रीत्या लुंठति केशवः
धात्रीफलं च तुलसी मृत्तिका द्वारकोद्भवा
यावद्दिनानि वहते धात्रीमालां कलौ नरः 2.4.12.
मालायुग्मं वहेद्यस्तु धात्रीतुलसिसंभवम्
धात्रीछायां गतो यस्तु द्वादश्यां पूजयेद्धरिम्
स्वयं च तत्र भुंक्ते यः सूपभक्षादिकं तथा
तुलस्याश्चैव धात्र्याश्च फलैः पत्रैर्हरिं यजेत्
तुलसी धात्रीयुक्ता हि सिक्ते सति च कार्तिके
धर्मदत्तो द्विजः पूर्वं यथा मुक्तिमवाप ह
चातुर्मास्ये न सेव्या सा इत्युक्तं भवता पुरा
तद्दिनाऽऽरभ्य सा सेव्या दैवे पित्र्ये च कर्मणि
पूजयंति नरा ये वै ते वै वैकुण्ठगामिनः
दशम्यां वाऽथ द्वादश्यां पौर्णमास्यामथाऽपि वा ।। 2.4.12.
सर्वोपस्करसंयुक्तो वृद्धबालैश्च संयुतः
चूतैर्बकैस्तथाऽश्वत्थैः पिचुमंदैः कदंबकैः
तत्र गत्वा महाप्राज्ञ पुण्याऽहं कारयेत्पुरा
वेदिकां चतुरस्रां च हस्तमात्रायतां शुभाम्
उपवेशाय देवस्य ह्यलं कार्यं तु धातुभिः
मेखलात्रयसंयुक्तं पिप्पलच्छदसंयुतम्
पश्चात्स्नात्वा ततो जप्त्वा देवपूजां समाचरेत्
पायसाऽऽज्यगुडसूपपालाशसमिधा तथा