इदानीं कार्तिको मासो वर्तते हरिवल्लभः
तुलसीपुष्पसहितां कुरुपूजां हरेः सुत 2.4.12.
एवं पितुर्वचः श्रुत्वा पुत्रः क्रोधसमन्वितः
इति पुत्रवचः श्रुत्वा सक्रोधः प्राह तं सुतम्
मूषको भव दुर्बुद्धे वने वृक्षस्य कोटरे
दुर्योनेर्मम मुक्तिः स्यात्कथं तद्वद मे गुरो
यदोर्ज्जव्रतजं पुण्यं शृणोषि हरिवल्लभम्
स पित्रा चैवमुक्तस्तु तत्क्षणान्मूषकोऽभवत्
एकदा कार्तिके मासि विश्वामित्रः सशिष्यकः
कथयामास माहात्म्यं शिष्येभ्यश्चोर्ज्जसंभवम्
दृष्ट्वा ऋषिगणान्हंतुं कृतेच्छः प्राणिघातकः
अथोवाच द्विजान्नत्वा भवद्भिः क्रियतेऽत्र किम् 2.4.12.
विश्वामित्र उवाच सर्वेषामेव मासानां कार्तिकः श्रेष्ठ उच्यते
कार्तिके मासि यः कुर्यात्स्नानं दानं च पूजनम्
व्याधप्रयुक्तमाकर्ण्य धर्मं च ऋषिणा द्विजः
विश्वामित्रं प्रणम्याथ स्ववृत्तांतं निवेद्य च
विस्मितो गाधिपुत्रस्तु व्याधश्चैव विशेषतः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्तिके केशवाऽग्रतः
मूषकोऽपि च दुर्योनेर्मुक्त ऊर्जकथाश्रुतेः
धात्रीछायां समाश्रित्य वनभोजनमाचरेत् कृत्वा कर्माणि नित्यानि माधवं पूजयेत्ततः
धात्रीछायां समाश्रित्य हरौ भक्तिसमन्वितः
ततस्तु ब्राह्मणान्भक्त्या भोजयेद्ब्रह्मवित्तमान् 2.4.12.
एवंकृते व्रते विप्र कार्तिके हरिवल्लभे
हरेर्नार्पितभोगाच्च भोजने सूर्यदर्शनात्
भोजनावसरे चान्यस्पर्शदोषस्तु यद्भवेत्
शुद्धस्यापि तथा त्यागात्पुण्यकाले हरिप्रिये
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्र्यां भोजनमाचरेत्
कार्तिके मासि वै विप्रो धात्रीमालां तु यो वहेत्
धात्रीछायां समाश्रित्य दीपमालार्पणं नरः
राधादामोदरौ पूज्यौ तुलस्यधो विशेषतः