अरुणाचलरूपाय भक्ववश्याय शंभवे 1.3.1.5.
त्वदन्यः कः प्रभुः कर्तुमशक्यं चापि देहिनाम्
अन्यं वा सृज विश्वात्मन्ब्रह्माणं लोकसृष्टये
उवाच करुणामूर्तिर्भूत्वा चंद्रार्द्धशेखरः
कं वा रागादयो दोषा न बाधेरन्प्रभुस्थितम्
भजस्व तैजसं लिंगं सर्वदोषनिवृत्तये
विनश्यति क्षणात्सर्वमरुणाचलदर्शनात्
अरुणाद्रिरयं नृणां सर्वकल्मषनाशनः
संदृश्यः कश्चिदेवाहमरुणाद्रिरयं स्वयम्
भवेत्सर्वाघनाशश्च लाभश्च ज्ञानचक्षुषः
अत्र स्नातः पुरा ब्रह्मन्मोहोऽगाज्जगतीपतेः 1.3.1.5.
मौनी प्रदक्षिणं कृत्वा विश्वात्मन्भव विज्वरः
इति वचनमुदीर्य विश्वनाथं स्थितमरुणाचलरूपतो महेशम्
इममरुणगिरीशमेष वेधा यमनियमादिविशुद्धचित्तयोगः
शेषपर्यंकशयने कदाचिन्नैव बुध्यत
तमसा पूरितं विश्वमपज्ञातमलक्षणम्
अहो कष्टमिदं रूपं तमसा विश्वमोहनम्
ज्योतिषः पुरुषं पूर्णमपश्यंतं सुरा अपि
इति निश्चित्य मनसा देवदेवमुमापतिम्
ततः प्रसन्नो भगवांस्तेजोराशिर्महेश्वरः
ततस्तेजोमयाच्छंभोः स्फुलिंगांशुसमुद्भवाः
बोधितः सकलैर्देवैः समुत्थाय रमापतिः
मया तमसि उद्रेकादकाले शयनं कृतम्
जगदुत्पत्तिकृत्यानि स्वयं कर्तुं व्यवस्यति । 1.3.1.6.
सर्वदोषप्रशमनं सर्वाभीष्टफलप्रदम्
चिंतयन्नेवमात्मस्थं ज्योतिर्लिंगं सदाशिवम्
विश्वस्रष्टारमीशानं तुष्टाव दुरितच्छिदम्
अनुगृह्य कटाक्षैस्तं समुत्तिष्ठेत्यभाषत
नमस्त्रिभुवनेशाय त्रिमूर्तिगुणधारिणे
त्वमेव जगतामीशो निजांशैर्देवतामयैः