तत्सर्वं लुब्धको दृष्ट्वा चौर्यार्थं समुपागतः
चंद्रशर्माणमाभाष्य इदं वचनमब्रवीत्
राज्ञा सुकृतिना दत्तं व्योमदीपं मनोहरम्
तैलं पीत्वा तु तत्पात्रं सदीपं तु मनोहरम्
मार्जारोऽप्यागतस्तत्र ग्रहीतुं पक्षिपुंगवम्
त्वन्मुखात्कथ्यमानां हि कथां शुश्रुवतुः क्षणम्
तौ वृक्षात्पतितौ मृत्युं प्राप्तौ च क्षणमात्रतः
तदाश्चर्यमहं दृष्ट्वा त्वां प्रष्टुं समुपागतः 2.4.7.
तिर्यग्योनिसमापन्नौ मुक्तौ केन च कर्मणा
शृणु लुब्ध प्रवक्ष्यामि तयोर्वृत्तांतमंजसा
देवशर्मा इति प्रोक्तो देवद्रव्याऽपहारकः
तस्मिन्देवालये प्राप्तं तैलं द्रव्यादिकं तथा
आयुर्नीत्वैवमेवाऽसौ ततः पंचत्वमागतः
निरुच्छ्वासं तथा प्राप्य असिपत्रवनं क्रमात्
अनुभूय च तान्सर्वान्ब्रह्मराक्षसतां गतः
एवं जन्मशतं प्राप्य भूमौ मार्जारतां गतः निर्मुक्ताऽखिलपापस्तु अगमद्धरिमंदिरम्
गृध्रोऽयं तु पुरा विप्रो मिथिले वेदपारगः
दासीसंगं चकारासौ वेश्यासंगं तथैव च 2.4.7.
कुंभीपाके महाघोरे स्थित्वा युगचतुष्टयम्
दैवेन चोदितो गृध्रस्तैलपानार्थमागतः
दत्त्वा चाकाशदीपं च श्रुत्वा चैव हरेः कथाम्
इत्येतत्सर्वमाख्यातं लुब्ध गच्छ यथासुखम्
व्रतं चाकाशदीपस्य चकार विधिवन्मुने
सुनंदोपि महाराज आश्चर्यं समुपागतः
प्रातः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कार्तिके मासि वै नृपः
रात्रौ दद्याद्व्योमदीपं मंत्रेणानेन वै नृपः
दामोदराय विश्वाय विश्वरूपधराय च निर्विघ्नं कुरु देवेश यावन्मासः समाप्यते
व्रतेनाऽनेन देवेश त्वयि भक्तिः प्रवर्द्धताम् 2.4.7.
ब्राह्मे मुहूर्ते च पुनर्व्योमदीपं ददाति हि
उत्सर्गस्य विधिं कृत्वा व्योम्नि दीपं समाप्य च