परदीप प्रबोधस्य माहात्म्यमपि वै श्रुतम्
यस्य श्रवणमात्रेण दीपदाने मतिर्भवेत्
संप्राप्ते कार्तिके मासि प्रातःस्नानपरायणः
सर्वलोकाधिपो भूत्वा सर्वसंपत्समन्वितः
स्नानदानक्रियापूर्वं हरिमंदिरमस्तके कार्तिके शुद्धपूर्णायां विधिनोत्सर्जयेच्च तम्
यः करोति विधानेन कार्तिके व्योम्नि दीपकम्
अत्र ते वर्णयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्
पुरा तु निष्ठुरोनाम लुब्धको लोककंटकः 2.4.7.
वने चरन्मृगान्सर्वान्हत्वा वृत्तिमकल्पयत्
कंचिद्ग्रामं जगामाशु चौर्यार्थं कार्तिके मुने
चन्द्रशर्माख्यविप्रस्य वचनात्कार्तिके सुधीः
दीपं दत्त्वा महाभक्त्या अशृणोच्च कथां निशि
राज्ञा दत्तं व्योमदीपं पश्यन्क्षणमतिष्ठत
शीघ्रमागत्य जग्राह तैलपात्रं सदीपकम्
तत्र पीत्वा तु तैलं च दीपं स्थाप्य स पक्षिराट्
तदानीं दैवयोगेन ग्रहीतुं पक्षिसत्तमम्
तदग्रे मुखदीपं च पश्यन्क्षणमतिष्ठत
राज्ञे सुकृतिनाम्ने च तौ वै शुश्रुवतुः क्षणम् 2.4.7.
मार्जारो जगृहे तत्र शाखामतरगतं खगम्
भग्नगात्रौ मृतौ तत्र पक्षिमार्जारकौ भुवि
तत्सर्वं लुब्धको दृष्ट्वा चौर्यार्थं समुपागतः
चंद्रशर्माणमाभाष्य इदं वचनमब्रवीत्
राज्ञा सुकृतिना दत्तं व्योमदीपं मनोहरम्
तैलं पीत्वा तु तत्पात्रं सदीपं तु मनोहरम्
मार्जारोऽप्यागतस्तत्र ग्रहीतुं पक्षिपुंगवम्
त्वन्मुखात्कथ्यमानां हि कथां शुश्रुवतुः क्षणम्
तौ वृक्षात्पतितौ मृत्युं प्राप्तौ च क्षणमात्रतः
तदाश्चर्यमहं दृष्ट्वा त्वां प्रष्टुं समुपागतः 2.4.7.
तिर्यग्योनिसमापन्नौ मुक्तौ केन च कर्मणा
शृणु लुब्ध प्रवक्ष्यामि तयोर्वृत्तांतमंजसा