कार्तिके दीपदानं तु महापुण्यफलप्रदम्
दीपदानस्येतिहासं शृण्वन्वै मोक्षमाप्नुयात्
दीपदानस्य माहात्म्यं वक्तुं केनेह शक्यते
स्वस्याऽपि शक्तिराहित्ये परस्याऽपि प्रबोधनम्
दीपार्थं वर्तिकां तैलं पात्रं वा यो ददाति हि
स तु मोक्षमवाप्नोति नाऽत्र कार्या विचारणा
स्वस्यापि शक्तिराहित्ये परदीपं प्रबोधयेत्
वेश्या चेन्दुमतीनाम तस्या गेहेऽथ मूषिका 2.4.7.
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन परदीपं प्रबोधयेत्
परदीपप्रबबोधस्य फलमीदृग्विधं मुने
परदीप प्रबोधस्य माहात्म्यमपि वै श्रुतम्
यस्य श्रवणमात्रेण दीपदाने मतिर्भवेत्
संप्राप्ते कार्तिके मासि प्रातःस्नानपरायणः
सर्वलोकाधिपो भूत्वा सर्वसंपत्समन्वितः
स्नानदानक्रियापूर्वं हरिमंदिरमस्तके कार्तिके शुद्धपूर्णायां विधिनोत्सर्जयेच्च तम्
यः करोति विधानेन कार्तिके व्योम्नि दीपकम्
अत्र ते वर्णयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्
पुरा तु निष्ठुरोनाम लुब्धको लोककंटकः 2.4.7.
वने चरन्मृगान्सर्वान्हत्वा वृत्तिमकल्पयत्
कंचिद्ग्रामं जगामाशु चौर्यार्थं कार्तिके मुने
चन्द्रशर्माख्यविप्रस्य वचनात्कार्तिके सुधीः
दीपं दत्त्वा महाभक्त्या अशृणोच्च कथां निशि
राज्ञा दत्तं व्योमदीपं पश्यन्क्षणमतिष्ठत
शीघ्रमागत्य जग्राह तैलपात्रं सदीपकम्
तत्र पीत्वा तु तैलं च दीपं स्थाप्य स पक्षिराट्
तदानीं दैवयोगेन ग्रहीतुं पक्षिसत्तमम्
तदग्रे मुखदीपं च पश्यन्क्षणमतिष्ठत
राज्ञे सुकृतिनाम्ने च तौ वै शुश्रुवतुः क्षणम् 2.4.7.
मार्जारो जगृहे तत्र शाखामतरगतं खगम्
भग्नगात्रौ मृतौ तत्र पक्षिमार्जारकौ भुवि