तथापि भगवन्किंचित्प्रष्टव्यं मे हृदि स्थितम्
दीपदानस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि ते प्रभो
तेन पापानि नश्येयुस्तमांसीव भगोदये
आजन्म यत्कृतं पापं स्त्रिया वा पुरुषेण च
अत्र ते वर्णयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्
पुरा द्रविडदेशे तु ब्राह्मणो बुद्धनामकः
तस्याः संसर्गदोषेण क्षीणाऽऽयुर्मृतिमाप्तवान्
रताभून्न हि तस्यास्तु लज्जा लोकापवादतः
न संस्कारान्नमल्पं वा भुक्त्वा पर्युषिताशिनी ।। 2.4.7.
कथायाः श्रवणं चैव न श्रुतं तु तया द्विज
तस्या गृहं समागच्छद्विद्वान्वै कुत्सनामकः कोपेन रक्तचक्षुः संस्तामुवाचाऽसतीं स्त्रियम्
दुःखहेतुमिमं देहं पूयशोणितपूरितम्
जलबुद्बुदवद्देहो नाशमायाति निश्चितम्
तस्मादंतःस्थितं मोहं त्यज मूढे विचारतः
कार्तिके मासि संप्राप्ते स्नानदानादिकं कुरु
लक्षवर्त्यादिकं चैव लक्षपद्मादिकं तथा
धारणं पारणं चैव कुरु भक्त्या हि कार्तिके
सर्वपापप्रशमनं सर्वोपद्रवनाशनम् 2.4.7.
दीपो हरेः प्रियकरः कार्तिके मासि निश्चितम्
पुरा कश्चिद्द्विजवरो नाम्ना हरिकरो ह्यभूत्
पितृवित्तक्षयकरो वंशच्छेदे कुठारकः
हारितं दुष्टसंसर्गात्ततो दुःखी स चाऽभवत्
अयोध्यामागतो वत्से महापापकरो द्विजः
द्यूतव्याजेन तेनाऽऽशु दीपो दत्तो हरेः पुरः
महापातककृद्वाऽपि गतवानभयं हरिम्
तथाऽन्यान्यपि दानानि कुरु भक्तिसमन्विता
साऽपि कुत्सवचः श्रुत्वा पश्चात्तापेन संयुता
पतंगोदयवेलायां कार्तिके स्नानमंभसि 2.4.7.
ततः कालांतरे चैव गतायुर्मृतिमागता
स्वर्गमार्गं गता सा स्त्री काले मोक्षमवाप ह