धात्रीफलं भानुवारे परदेशागमं तथा
देववेदद्विजातीनां गुरुगोव्रतिनां तथा
नरकस्य चतुर्दश्यां तैलाभ्यंगं च कारयेत् नालिकां मूलकं चैव कूष्मांडं च कपित्थकम् 2.4.6.
रजस्वलांत्यज म्लेच्छ पतितऽव्रतिकैस्तथा
एभिर्दृष्टं च काकैश्च सूतिकान्नं च यद्भवेत्
क्रमात्कूष्मांडबृहतीतरुणीमूलकं तथा
नारिकेलमलाबुं च पटोलं बृहतीफलम्
शाकान्येतानि वर्ज्यानि क्रमात्प्रतिपदादिषु
कार्तिकव्रतिनः पुण्यं यथोक्तव्रतकारिणः
श्रोतव्यं नेह भूयो मे विद्यते देवसत्तम
तथापि भगवन्किंचित्प्रष्टव्यं मे हृदि स्थितम्
दीपदानस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि ते प्रभो
तेन पापानि नश्येयुस्तमांसीव भगोदये
आजन्म यत्कृतं पापं स्त्रिया वा पुरुषेण च
अत्र ते वर्णयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्
पुरा द्रविडदेशे तु ब्राह्मणो बुद्धनामकः
तस्याः संसर्गदोषेण क्षीणाऽऽयुर्मृतिमाप्तवान्
रताभून्न हि तस्यास्तु लज्जा लोकापवादतः
न संस्कारान्नमल्पं वा भुक्त्वा पर्युषिताशिनी ।। 2.4.7.
कथायाः श्रवणं चैव न श्रुतं तु तया द्विज
तस्या गृहं समागच्छद्विद्वान्वै कुत्सनामकः कोपेन रक्तचक्षुः संस्तामुवाचाऽसतीं स्त्रियम्
दुःखहेतुमिमं देहं पूयशोणितपूरितम्
जलबुद्बुदवद्देहो नाशमायाति निश्चितम्
तस्मादंतःस्थितं मोहं त्यज मूढे विचारतः
कार्तिके मासि संप्राप्ते स्नानदानादिकं कुरु
लक्षवर्त्यादिकं चैव लक्षपद्मादिकं तथा
धारणं पारणं चैव कुरु भक्त्या हि कार्तिके
सर्वपापप्रशमनं सर्वोपद्रवनाशनम् 2.4.7.
दीपो हरेः प्रियकरः कार्तिके मासि निश्चितम्
पुरा कश्चिद्द्विजवरो नाम्ना हरिकरो ह्यभूत्