मासानां प्रवरो मासो देवानामुत्तमोत्तमः
तीर्थं नारायणाख्यं हि त्रितयं दुर्लभं कलौ
वैष्णवान्ब्रूहि मे धर्मान्सर्वज्ञोऽसि पितामह
आदौ कार्तिकमाहात्म्यं वक्तुमर्हसि मे प्रभो
गोपीचंदनमाहात्म्यं तुलस्याश्च तथा विभो व्रतारंभः कदा कार्यं उद्यापनविधिं तथा
यत्किंचिद्वैष्णवं धर्मं तत्सर्वं वक्तुमर्हसि
राधादामोदरं स्मृत्वा प्रोवाच तनुजं प्रति
कथयामि न संदेहः कार्तिकस्य च वैभवम् ।। 2.4.1.
एकतः सर्वतीर्थानि सर्वे यज्ञाः सदक्षिणाः कार्तिकस्य तु मासस्य कलां नार्हंति षोडशीम्
एकतः पुष्करे वासः कुरुक्षेत्रे हिमालये
स्वर्णानि मेरुतुल्यानि सर्वदानानि चैकतः
यत्किंचित्क्रियते पुण्यं विष्णुमुद्दिश्य कार्तिके
सोपानभूतं स्वर्गस्य मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम्
दुष्प्राप्यं प्राप्य मानुष्यं कार्तिकोक्तं चरेन्न यः
कार्तिकः खलु वै मासः सर्वमासेषु चोत्तमः
अस्मिन्मासे त्रयस्त्रिंशद्देवाः सन्निहिता मुने
तिलधेनुं हिरण्यं च रजतं भूमिवाससी
तानि दानानि दत्तानि गृह्णंति विधिवत्सुराः 2.4.1.
तदक्षय्यफलं प्रोक्तं विष्णुना प्रभविष्णुना पापानां मोक्षणं चैव कार्तिके मासि शस्यते
तस्माद्यत्नेन विप्रेंद्र कार्तिके मासि दीयते
तदक्षयं हि लभते अन्नदानं विशेषतः
उदधीनां च विप्रर्षे क्षयो नैवोपपद्यते
न तस्यास्ति क्षयो विप्र पापं याति सहस्रधा
दिनेदिनेऽतिकृच्छ्रस्य फलं प्राप्नोत्ययत्नतः
न वेदसदृशं शास्त्रं न तीर्थं गंगया समम्
न्यायेनोपार्जितं द्रव्यं दुर्लभं दानकारिणाम्
कार्तिके मुनिशार्दूल शालिग्रामशिलार्चनम्
एतादृशं कार्तिकं च अकृतेनैव यो नयेत् 2.4.1.
येन तत्फलमाप्नोति तन्मे वद पितामह
अन्यस्मै द्रविणं दत्त्वा कारयेत्कार्तिकव्रतम्