अथोवाच कन्या
तां राजा समपृच्छत्कस्ते समय इति
ततः कन्या तमुवाच नोदकं दर्शयितव्यमिति
राजा बाढमित्युक्ता तां समागम्य तया सहास्ते
तत्रैवासन्ने राजनि सेना त्वागच्छत् तया सहोपविष्टं राजानं परिवार्य चातिष्ठत्
सभाजितश्च राजा तथैव शिबि कया प्रायात्
किमत्र प्रयोजनं विद्यते इत्यब्रुवंस्ताः स्त्रियो पूर्वमेव पश्यामस्तदुदकं नात्राश्रियत इति ।। ५.२.८४.
अथामा त्यश्च निरुदकं कारयित्वा दारुवृक्षं वृद्धपुष्पफलं शरद्युपलभ्य राजानामब्रवीत्
स तस्य वचनात्त यैव सह देव्या वनं प्राविशत्
सकलत्रस्तस्मिन्वने रम्ये तयैव सह रेमे
प्रविश्य च राजा सह प्रियया सुधाधवलसलिलपूर्णां वापीमपश्यत्
वापीं दर्दुरैः पूर्णां दृष्ट्वैव च तां तस्या एव तीरे तया देव्यातिष्ठत्
अथ तां देवीं राजाब्रवीत्
सा च तद्वचः श्रुत्वा तीर्थवापीं न्यमज्जन्न पुनरुदमज्जत्
वापीं दर्दुरैर् पूर्णां दृष्ट्वा आज्ञापयामास भृत्यान्सर्वदर्दुरवधः क्रियतामिति
यो ममार्थी स तैर्ददुरैरुपायनैर्मामनुतिष्ठेत्
अथ कश्चिन्महान्दर्दुरो दर्दुरवधे क्रियमाणे सर्वासु दिक्ष्वभ्यगात् ।। ५.२.८४.
उपेत्य चैनमुवाचेदं ज्ञात्वा क्रोधवशंगतम्
श्लोकश्चात्र भवति प्रक्षीयते महाधर्मो जनानां परिजानताम्
तमेवं वादिनमिष्टजनवियोगे शाकपरीतात्मानं स राजा प्रोवाच
एतैर्दुरात्मभिर्म स्त्री भक्षिता सर्वथैव त्विम वध्या दर्दुराः
स तद्वाक्यमुपश्रुत्य व्यथितेंद्रियमनाः प्रोवाच प्रसीद राजन्नहमायुर्नामभूपालः
प्राप्ता सा मम दुहिता अत्रास्ते नागचूडो नागराजः
तामब्रवीद्राजा तां स्मृत्वानीय मे दीयतामिति
अथैनां स्मृत्वा राज्ञे अदात्
मयावहसितो गालवो महान्मुनिः तपसा कर्शितांगः
प्रसादितस्तु विप्रः प्रत्युवाच ५.२.८४.
अवितथोऽयं मम शापस्तस्मादन्यजन्मनि दर्दुरराजो भूत्वा त्वं हि दुहितरमिक्ष्वाकुकुलोत्पन्नाय सर्वगुणान्विताय दत्त्वा यदा यास्यसि महाकालवने तस्योत्तरदिग्भागे तदा लिंगस्य दर्शनेन मुक्तिमवाप्स्यसि
दुहिता कियत्पातालं यास्यति स्मृता चागमिष्यति
तस्योत्तरे लिंगं ददर्श तस्य दर्शनादनेकमा णिक्यरचितं सिद्धगन्धर्वसेवितं विमानवरमारुह्य शक्रलोकं गतः