समतीतं भविष्यं च कुलानामयुतं नरः
प्रयांति पितरो हृष्टा मम लोके ह्यतंद्रिताः
कृत्वापि पातकं घोरं ब्रह्महत्यादिकं नरः
या तिथिः श्रूयते देवि कृष्णपक्षे त्रयोदशी ५.२.८३.
येऽर्चयंति नरास्तस्यां देवं बिल्वेश्वरं प्रिये
कर्मणा मनसा वाचा यत्पापं समुपार्जितम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
जन्ममृत्युजराव्याधिस्फोटनं शृणु पार्वति
अयोध्यायामतिख्यातकुलोत्पन्नश्च पार्थिवः
मृगमनुससाराथ मृगो दूरमपासरत्
तदाध्वनि जातश्रमः क्षुत्तृष्णाभिभूतः कस्मिंश्चिद्वनोद्देशे नीलवनमपश्यच्चाविवेश
तस्य वनखण्डस्य दक्षिणभागे सरो दृष्ट्वा साश्व एव व्यगाहत
अथाश्वस्थः सन्मृणालमश्वस्याग्रतो निक्षिप्य पुष्करिणीं समुपाविशत्
शयितस्ततः शयानो गीतमशृणोत्
स श्रुत्वाचिंतयन्नेह मनुष्यगतिं प्रपश्यामि
कस्य खल्वयं गीतशब्द इत्यवलोकयामास
अथापश्यत्कन्यां परमरूपदर्शनीयां पुष्पाणि विचिन्वंतीं चाथ राजा समीपे पर्यक्रामत् ।। ५.२.८४.
तामब्रवीद्राजा कस्यासि त्वं कन्या परमरूपदर्शनीया पुष्पाणि विचिन्वती
साथ राजसमीपे गत्वेति प्रोवाच कन्यास्मीति
राजोवाच अर्थी तवास्मीति
अथोवाच कन्या
तां राजा समपृच्छत्कस्ते समय इति
ततः कन्या तमुवाच नोदकं दर्शयितव्यमिति
राजा बाढमित्युक्ता तां समागम्य तया सहास्ते
तत्रैवासन्ने राजनि सेना त्वागच्छत् तया सहोपविष्टं राजानं परिवार्य चातिष्ठत्
सभाजितश्च राजा तथैव शिबि कया प्रायात्
किमत्र प्रयोजनं विद्यते इत्यब्रुवंस्ताः स्त्रियो पूर्वमेव पश्यामस्तदुदकं नात्राश्रियत इति ।। ५.२.८४.
अथामा त्यश्च निरुदकं कारयित्वा दारुवृक्षं वृद्धपुष्पफलं शरद्युपलभ्य राजानामब्रवीत्
स तस्य वचनात्त यैव सह देव्या वनं प्राविशत्
सकलत्रस्तस्मिन्वने रम्ये तयैव सह रेमे