ब्राह्मं हि परमं तेजो देवैरपि दुरासदम्
विलपंतं कृशं बिल्वं वज्र हस्तमवेक्ष्य सः
अलं शोकेन भूपाल शृणु मे वचनं परम् बलिष्ठेन सगर्वेण तदा पृष्टो मया गुरुः
बृहस्पतिर्महातेजास्तेनोक्तं तु तदा नृप ५.२.८३.
यत्र संति सुदिव्यानि लिंगानि विविधानि च
तेषां मध्ये लिंगमेकमाराधय शचीपते तस्य तद्वचनाद्बिल्व सम्यगाराधना कृता
मया लिंगस्य हर्षेण जितो वै शंबरस्तदा
तस्मात्त्वं पश्चिमामाशां गत्वा क्षेत्रस्य तस्य वै
तल्लिंगं त्रिषु लोकेषु त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति तस्य लिंगस्य माहात्म्यान्मित्रभावं गमिष्यति
इत्युक्त्वा तु गते शक्रे देवलोकं यशस्विनि
जगाम बिल्वो भूपालो महाकालवनं शुभम्
मुक्ताफलैश्च रत्नैश्च वासोभिर्भूषणैस्तथा
ददर्श बिल्वं भूपालं पूजयंतं पुनःपुनः दृष्ट्वा मत्वा महादेवं जितोऽस्मीति द्विजोऽब्रवीत्
प्रार्थयामि त्वया सख्यमनंतं शिवसंनिधौ ५.२.८३.
प्रसन्नः प्रांजलिर्भूत्वा कपिलं द्विजसत्तमम्
सख्यं तदेव भवतु शश्वद्वदसि मन्यसे
चिकीडतुश्चिरं कालं परं हर्षमुपागतौ
स हि मित्रेण भूपालो बिल्वो देवि मुदान्वितः बिल्वेनाराधितो लोके वांछितार्थफलप्रदः
ये पश्यंति विशालाक्षि देवं बिल्वेश्वरं परम्
येऽनुमोदंति देवस्य दर्शनं पर्वतात्मजे
समतीतं भविष्यं च कुलानामयुतं नरः
प्रयांति पितरो हृष्टा मम लोके ह्यतंद्रिताः
कृत्वापि पातकं घोरं ब्रह्महत्यादिकं नरः
या तिथिः श्रूयते देवि कृष्णपक्षे त्रयोदशी ५.२.८३.
येऽर्चयंति नरास्तस्यां देवं बिल्वेश्वरं प्रिये
कर्मणा मनसा वाचा यत्पापं समुपार्जितम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
जन्ममृत्युजराव्याधिस्फोटनं शृणु पार्वति
अयोध्यायामतिख्यातकुलोत्पन्नश्च पार्थिवः
मृगमनुससाराथ मृगो दूरमपासरत्