स्कन्दपुराणम्

वरार्थिभिश्च प्रवरैः पूज्यसे गरुडध्वज

कपिलस्य च विप्रस्य हराल्लब्धवरस्य च

अवध्यत्वमनुप्राप्तो ह्यजेयत्वं च संयुगे ५.२.८३.

ब्रह्म च ब्रह्मणो मूलं त्वयैव प्राक्प्रतिश्रुतम्

इत्थं निशम्य देवेशो वाक्यं ब्रह्ममुखाच्च्युतम्

जगाम परमं लोकं पूज्यमानस्त्रिविष्टपैः

युद्धं सुदारुणं श्रुत्वा कृष्णस्य कपिलस्य च कस्याहं शरणं यामि को मे त्राता भविष्यति

न जितः कपिलो युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना

अजेया ब्राह्मणा युद्धे शापानुग्रहकारकाः

ब्राह्मं हि परमं तेजो देवैरपि दुरासदम्

विलपंतं कृशं बिल्वं वज्र हस्तमवेक्ष्य सः

अलं शोकेन भूपाल शृणु मे वचनं परम् बलिष्ठेन सगर्वेण तदा पृष्टो मया गुरुः

बृहस्पतिर्महातेजास्तेनोक्तं तु तदा नृप ५.२.८३.

यत्र संति सुदिव्यानि लिंगानि विविधानि च

तेषां मध्ये लिंगमेकमाराधय शचीपते तस्य तद्वचनाद्बिल्व सम्यगाराधना कृता

मया लिंगस्य हर्षेण जितो वै शंबरस्तदा

तस्मात्त्वं पश्चिमामाशां गत्वा क्षेत्रस्य तस्य वै

तल्लिंगं त्रिषु लोकेषु त्वन्नाम्ना ख्यातिमेष्यति तस्य लिंगस्य माहात्म्यान्मित्रभावं गमिष्यति

इत्युक्त्वा तु गते शक्रे देवलोकं यशस्विनि

जगाम बिल्वो भूपालो महाकालवनं शुभम्

मुक्ताफलैश्च रत्नैश्च वासोभिर्भूषणैस्तथा

ददर्श बिल्वं भूपालं पूजयंतं पुनःपुनः दृष्ट्वा मत्वा महादेवं जितोऽस्मीति द्विजोऽब्रवीत्

प्रार्थयामि त्वया सख्यमनंतं शिवसंनिधौ ५.२.८३.

प्रसन्नः प्रांजलिर्भूत्वा कपिलं द्विजसत्तमम्

सख्यं तदेव भवतु शश्वद्वदसि मन्यसे

चिकीडतुश्चिरं कालं परं हर्षमुपागतौ

स हि मित्रेण भूपालो बिल्वो देवि मुदान्वितः बिल्वेनाराधितो लोके वांछितार्थफलप्रदः

ये पश्यंति विशालाक्षि देवं बिल्वेश्वरं परम्

येऽनुमोदंति देवस्य दर्शनं पर्वतात्मजे