तत्र कायमनुप्राप्ता मम शिष्या ममो पमाः
क्षेत्रस्य दक्षिणे तस्य विद्यते लिंगमुत्तमम्
प्रसादात्तस्य लिंगस्य कायान्प्राप्स्यंत्यमी सुराः
मुदिता ब्रह्मणा सार्द्धं यत्र तल्लिंगमुत्तमम्
पुनस्ते तादृशा जातास्तुषिता यादृशाऽभवन् समीहितप्रदो नित्यं ख्यातो देवो भविष्यति
ये गत्वा दक्षिणामाशां देवं कायावरोहणम्
जन्मकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम्
स्वकर्मणा गता ये च नरके पितरो गणाः
ये पश्यंति प्रसंगेन देवं कायारोहणम्
स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य पापिनोपि हि ये नराः ५.२.८२.
शाठ्येन पूजितो देवः कायावरोहणेश्वरः
द्वादश्यां ये प्रपश्यंति स्नात्वा कायावरोहणम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखंडे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे कायावरोहणेश्वरमाहात्म्यवर्ण नंनाम द्वयशीतितमोऽध्यायः
यस्य श्रवणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः
आदिकल्पे महादेवि लोकानामनुकम्पया
तेषां मध्ये बिल्ववृक्षः श्रीवृक्ष इति गीयते
उपविष्टस्तदा दृष्टो ब्रह्मणा लोककर्तृणा
भक्षयत्यतिसंहृष्टो हद्यानि च मृदूनि च
खङ्गी किरीटमाली च कुण्डली कवची तथा
ब्रह्मणा च कृतं नाम बिल्व इत्यभिविश्रुतम्
त्रिविष्टपस्य भूमिस्थः सखाभूतो मम प्रियः
यस्याः प्रभावतः शस्त्रं रणे न प्रभविष्यति
तत्स्यां पृथिव्यां राजाहं नान्यथा रोचते मम ५.२.८३.
इंद्र उवाच एवं भवतु भद्रं ते भव राजा प्रजाहितः
स एवमुक्तस्तेजस्वी बिल्वो राजा बभूव ह
सखा बभूव बिल्वस्य तस्य विप्रर्षिसत्तमः
चक्रे कथा विचित्रार्थाः प्रीयमाणः पुनःपुनः
दानं प्रधानं तीर्थं तु बिल्वेनोक्तं पुनःपुनः
बिल्व उवाच प्राप्यते द्विजशार्दूल कथं ब्रह्म प्रशंसससि