पाशेन वरुणो बद्धः पाशेन गणपेन तु
ताडितोऽनिल एवाथ उत्तरे नरवाहनः वीरभद्रनियुक्तास्ते चक्रुर्युद्धं सुदारुणम्
अथ युद्धं चकारो च्चैर्भद्रकाली भयावहा
प्रज्वालज्वलनाकारा शुष्कमांसातिभैरवा
कपालकर्त्रिकाहस्ता जघ्नुर्देवगणास्तदा दृष्ट्वाभ्युपगता देवास्तुषिता युद्धलालसा
केचिच्च चिक्षिपुः शक्तीः केचित्प्रासांस्तथापरे
अर्द्दितो मातृसंघस्तु पीडिताः प्रमथा यदा
खड्गादिभिः षडर्कांशुः पीडयामास संयुगे
करान्दिनकरस्यैव चरणौ भास्करस्य च
वमन्तो रुधिरं तेऽपि नष्टा जर्जर मस्तकाः ५.२.८२.
बद्धः प्राचेतसो दक्षः पाशेन सुदृढेन च
वृत्तांतः कथितः सर्वो विस्तरेण यथा तथा
नष्टाश्च वसवो देवाः पीडिता भास्करा रणे वरुणो यादसां नाथः क्व गतः परमेश्वरः
भद्रकाल्या हतं सर्वं वीरभद्रगणेन च
प्रदीपिता महाशाला भग्नं वै यज्ञतोरणम् आजगाम कृपाविष्टो यत्राहं मन्दरे स्थितः
स्तुतिं कृत्वा मदीयां तु वाक्यमुक्तमिदं तदा
भद्रकाल्या महादेव वसवो जर्जरीकृताः
कायावरोहणं देव तुषितानां कथं भवेत्
महाकालवने क्षेत्रे गच्छन्तु तुषितास्त्वमी
ब्राह्मणाश्च ममादेशाच्चतुःशिष्यैः समन्विताः ५.२.८२.
तत्र कायमनुप्राप्ता मम शिष्या ममो पमाः
क्षेत्रस्य दक्षिणे तस्य विद्यते लिंगमुत्तमम्
प्रसादात्तस्य लिंगस्य कायान्प्राप्स्यंत्यमी सुराः
मुदिता ब्रह्मणा सार्द्धं यत्र तल्लिंगमुत्तमम्
पुनस्ते तादृशा जातास्तुषिता यादृशाऽभवन् समीहितप्रदो नित्यं ख्यातो देवो भविष्यति
ये गत्वा दक्षिणामाशां देवं कायावरोहणम्
जन्मकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम्
स्वकर्मणा गता ये च नरके पितरो गणाः
ये पश्यंति प्रसंगेन देवं कायारोहणम्
स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य पापिनोपि हि ये नराः ५.२.८२.