स समः सर्वभूतेषु ममात्यंतं हिते रतः
साऽहं परमदुःखार्ता पितृशोकेन विह्वला
ब्रह्मज्ञोपि हि तातो मे शांतो दांतो जितेंद्रियः
येन संरक्षिता बाल्ये येनास्मि परिवर्धिता 5.2.81.
नद्यां वा निपतिष्यामि समिद्धे वा हुताशने
इति शोकातुरा बाला विलपंती पुनःपुनः
कन्यकाभी रुदंतीभिर्वयस्याभिः समंततः आगत्य करुणाविष्टो धर्मः परहिते रतः
स्थविरो ब्राह्मणो भूत्वा प्रोवाचेदं वचस्तदा न भूयः प्राप्यते तातस्तस्मान्नार्हसि शोचितुम्
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसंचयः
त्वया वै तत्कृतं कर्म पूर्वजन्मनि शोभने
त्वां विहाय गतः क्वापि पश्य बाले विधेर्बलम्
एवमीहा समासक्तं मृत्युः प्रकुरुते वशे
पितृभ्यां च वियोगश्च येनाभूत्तव कर्मणा
नृत्यगेयादि निपुणा वीणावेणुविचक्षणा 5.2.81.
तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नां सुवेषां सुविभूषिताम्
तं विदित्वा तथाभूतं ब्राह्मणं मदनातुरम्
सोऽथ पापरतिर्मूढो ब्राह्मणो विषयात्मकः
विहाय भार्यामप्रौढां शुभां द्वादशवार्षिकीम्
ततस्तस्य पिता विद्वान्मातातीव च दुःखिता
यदस्माकं वियोगाय वंचितो दुष्टचारिणि
यस्माच्च मम पुत्रेण सा वियोगमकारयत्
बहिष्कृता विवाहेन पितृहीना भविष्यसि
इदं दुःखमनुप्राप्ता कन्यका भवती सती
तस्माद्ब्रूहि भवन्प्रश्नं पृच्छंत्या निश्चयं स्वकम् ।। 5.2.81.
इत्थं सुघोरपापाहं पापाचारा तथाऽधमा
दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजः
एवं वदंति धर्मज्ञा ब्राह्मणाः संशितव्रताः
उत्पन्ना तत्र वक्ष्यामि कारणं शृणु पिंगले
ब्राह्मणो विषयासक्तः कश्चिद्बद्धो नृपाज्ञया
मुच्यतां च त्वयाप्युक्तं न चौरो नैव पातकम्