एवमाश्वासितो भूपो ह्यमात्यैर्धर्मकोविदैः
वशिष्ठस्य सुतो ज्येष्ठः शक्ति र्वै भक्षितो मया
तेन पापेन संतप्तः कथं स्वस्थो भवामि वै
मया पुनर्नृशंसेन सा तथा न तु वर्जिता राक्षसोऽहमनेनैव शरीरेण कुलांतकृत्
जातः कुले रघूणां वै पापात्मा पापसंभवः
इति तस्य वचः श्रुत्वा सौदासस्य सुविस्मिताः
अहो पापमिदं भूरि कृतं पापेन सर्वथा
तस्मादद्यैव गंतव्यमस्य भूपस्य कारणात्
इत्युक्त्वा सहितास्तेन तेऽमात्या भृशदुःखिताः 5.2.80.
अदृश्यंतीं वधूं दीनां यत्राश्वासयति प्रभुः भयसंविग्नया वाचा वशिष्ठमिदमब्रवीत्
असौ मृत्युरिवोग्रेण दण्डेन वहुगर्वितः
तन्निवारयितुं शक्तो नान्यो वै भुवि कश्चन
त्राहि मां भग वन्पापादस्माद्दारुणदर्शनात्
नैतद्रक्षो भयं यस्मात्पश्यसि त्वमुपस्थितम्
स एषोऽस्मिन्वनोद्देशे समा यातो ममांतिकम् वारयामास तेजस्वी हुंकारेण नृपोत्तमम्
मन्त्रपूतेन च ततः समभ्युक्ष्य च वारिणा
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामभिवाद्य कृतांजलिः
सौदासोऽहं महाभाग दासोऽहं तव सुव्रत
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नृपस्य द्विजसत्तमः राजानं प्रत्युवाचेदं विनयावनतं तथा ।। 5.2.80.
ज्ञातमेव यथाकालं गच्छ राजन्कुश स्थलीम्
राजसंपत्करं दिव्यं पुत्रपौत्रविवर्द्धनम् तस्य दर्शनमात्रेण विपाप्मा च भविष्यसि
दुःस्वप्नजं भयं घोरं विनंक्ष्यति न संशयः
इत्युक्तो गुरुणा भूयो वशिष्ठेन महात्मना ददर्श तत्र तल्लिंगं दुष्टदुःस्वप्ननाशनम्
नष्टाः सर्वेपि दुःस्वप्नाः सुस्वप्नाश्चाभवंस्तदा अयोध्यायां गतो राज्यं चकार मुदितस्तदा
तदाप्रभृति देवोऽयं सुस्वप्नेश्वरसंज्ञकः
अष्टम्यां च चतुर्दश्यां देवं स्वप्नेश्वरं शिवम् आजन्मप्रभवं तेषां दुःस्वप्नं च विनश्यति
स एव सर्वदा पूज्य इह लोके परत्र च
यं यं काममभिध्याय मनसाभिमतं नरः
नियमेन प्रपश्यंति देवं स्वप्नेश्वरं सदा 5.2.80.
भक्तिहीनः क्रियाहीनो यः पश्यति प्रसंगतः