कल्माषपादेति ख्यातो लोके राजा बभूव ह
स कदाचिद्वने राजा वशिष्ठसुतमौरसम् मार्गस्थितं तपोनिष्ठमपगच्छेति चाब्रवीत्
अमुंचंतं तु पंथानं तमृषिं नृपसत्तमः
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिपुंगवः
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापसद तापसम्
सततं पिशितासक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम्
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुम र्हयत् प्रसाद्यमानो भूपेन तदा तेनापि भक्षितः
शक्तिं तं भक्षयित्वा तु वशिष्ठस्यापरान्तु तान्
तदाप्रभृति संजातः पुरुषादो नृपोत्तमः ।। 5.2.80.
दृष्ट्वा भयानकान्स्वप्नान्स राजा पर्य्यतप्यत
अथाप्युक्तममात्यैश्च किं करोषि महीपते
स राजा कथयामास दुःस्वप्नाननुपूर्वशः
उपरुद्धां च जगतीं घनेन तमसा वृताम्
पतंतमद्रिशिखरात्कलुषे गोमये ह्रदे
तैलेनाभ्यक्तसर्वांगस्तैलमेवावगाहयन्
गायंति प्रमदा रक्ता रक्तमाल्यानुलेपनाः
ताभिराकृष्यमाणोऽपि नीतोऽहं दक्षिणां दिशम्
पांसुकर्दमयोर्मध्ये मग्नोहं लोहयंत्रितः
सृगालैर्भक्ष्यमाणश्च स्थितो मद्गुरमस्तके 5.2.80.
नदीं निमग्नो निश्चेष्टो जलहीनां महीसमाम्
ताडितो हदयेत्यर्थं चरणैर्वज्रसंनिभैः
करालैः कंटकैः कृष्णैः पुरुषैरुद्यतायुधैः
एवमेतन्मया दृष्टमिमांरात्रिं भयावहाम्
इमां तु दुःस्वप्नगतिं निरीक्ष्य वै ह्यनेकरूपामविचिंतितां पुरा
नृपस्य वचनं श्रुत्वा अमात्या भृशदुःखिताः
सौरि सूर्यकुजाक्रांतं नगरं दृश्यतेऽधुना
करणानि न शस्यंते मुहूर्त्ता दारुणाभवन्
आश्वासयंतो राजानमिदं वचनमब्रुवन्
दृश्यंते भाविताः पुंसि स्वप्ने धातुवशेन हि 5.2.80.
एभिस्ततो मोक्ष्यसे त्वं मानसादधिविभ्रमात्