व्रजंत्येव सुदुष्प्राप्यं ब्रह्मसायुज्यमव्ययम्। संप्राप्य तु पुनर्जन्म लभंते मोक्षमव्ययम्
यः पश्यति नरो लिंगं हनुमत्केश्वरॆ प्रिय
सर्वलोकेषु तस्यैव गतिर्न प्रतिहन्यते
बालसूर्यप्रतीकाशविमानेन सुवर्चसा 5.2.79.
विचरत्यविचारेण सर्वलोकान्दिवौकसाम्
स्वर्गाच्च्युतः प्रजायेत कुले महति रूपवान्
राजा वा राजतुल्यो वा दर्शनादस्य जायते
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवन्त्यखण्डे चतुरशीतिलिंगमाहात्म्य उमामहेश्वरसंवादे हनुमत्केश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनाशीतितमोऽध्यायः
आशीतिकं विजानीहि देवं स्वप्नेश्वरं प्रिये
कल्माषपादेति ख्यातो लोके राजा बभूव ह
स कदाचिद्वने राजा वशिष्ठसुतमौरसम् मार्गस्थितं तपोनिष्ठमपगच्छेति चाब्रवीत्
अमुंचंतं तु पंथानं तमृषिं नृपसत्तमः
कशाप्रहाराभिहतस्ततः स मुनिपुंगवः
हंसि राक्षसवद्यस्माद्राजापसद तापसम्
सततं पिशितासक्तश्चरिष्यसि महीमिमाम्
जगाम शरणं शक्तिं प्रसादयितुम र्हयत् प्रसाद्यमानो भूपेन तदा तेनापि भक्षितः
शक्तिं तं भक्षयित्वा तु वशिष्ठस्यापरान्तु तान्
तदाप्रभृति संजातः पुरुषादो नृपोत्तमः ।। 5.2.80.
दृष्ट्वा भयानकान्स्वप्नान्स राजा पर्य्यतप्यत
अथाप्युक्तममात्यैश्च किं करोषि महीपते
स राजा कथयामास दुःस्वप्नाननुपूर्वशः
उपरुद्धां च जगतीं घनेन तमसा वृताम्
पतंतमद्रिशिखरात्कलुषे गोमये ह्रदे
तैलेनाभ्यक्तसर्वांगस्तैलमेवावगाहयन्
गायंति प्रमदा रक्ता रक्तमाल्यानुलेपनाः
ताभिराकृष्यमाणोऽपि नीतोऽहं दक्षिणां दिशम्
पांसुकर्दमयोर्मध्ये मग्नोहं लोहयंत्रितः
सृगालैर्भक्ष्यमाणश्च स्थितो मद्गुरमस्तके 5.2.80.
नदीं निमग्नो निश्चेष्टो जलहीनां महीसमाम्